Γράφει: Η Νανά Παλαιτσάκη
Η «περίπου» τοποθέτηση της Μαρίας Καρυστιανού για το θέμα των αμβλώσεων, σε συνδυασμό με τα δικαιώματα του αγέννητου παιδιού που επικαλέστηκε, και την πρόταση της να οδηγηθεί το θέμα σε δημόσια διαβούλευση, άνοιξε ένα επικίνδυνο θέμα.
Η άμβλωση ως κατοχυρωμένο δικαίωμα των γυναικών είναι νόμιμη από το 1986. Η κατοχύρωση του συγκεκριμένου δικαιώματος διέθετε ένα σκεπτικό. Ο νομοθέτης αντιλήφθηκε ότι η απαγόρευση των αμβλώσεων, όχι μόνο δεν τις απέτρεπε, αλλά οδηγούσε τις γυναίκες στο ν’ απευθύνονται σε σαλτιμπάγκους που υποσχόντουσαν λύτρωση από την ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη, με αποτέλεσμα ή ν’ ακρωτηριάζονται στην καλύτερη περίπτωση ή να πεθαίνουν. Η νομιμοποίηση λοιπόν είχε ως στόχο την προστασία της υγείας και της αυτονομίας των γυναικών, με σκεπτικό πλήρως εναρμονισμένο με τους διεθνείς οργανισμούς ανθρωπίνων δικαιωμάτων και υγείας.
Καταρχάς, το γεγονός ότι επανέρχεται από μια γυναίκα – γιατρό ένα θέμα που έχει θεσμοθετηθεί δεκαετίες, λειτουργεί απολύτως αποσταθεροποιητικά ειδικά σ’ ένα περιβάλλον όπου ενισχύονται διεθνώς αντι – δικαιωματικές τάσεις. Το κοινό έχει ιστορικά μετατραπεί σε όχλο πολλές φορές όταν επηρεάζεται από δεισιδαιμονίες και θρησκολιπτικές εμμονές με αποτέλεσμα εκατόμβες αθώων να θανατώνονται επειδή απλώς είχαν κόκκινα μαλλιά.
Κάθε σύγχρονη κοινωνία πρέπει να συζητάει ανοιχτά, διασφαλίζοντας όμως ότι η συζήτηση δεν μετατρέπεται σε εργαλείο αμφισβήτησης της αυτονομίας και της ισότητας. Σε αντίθετη περίπτωση ανοίγει δρόμο για να καλωσορίσουμε τον Μεσαίωνα με τις τακτικές του.
