Σε έναν κόσμο όπου το γυναικείο πρόσωπο θεωρείται ότι πρέπει συνεχώς να φαίνεται με όσο το δυνατόν λιγότερες φθορές η Βανέσα Ρεντγκρέιβ έκανε κάτι αδιανόητο για τις περισσότερες γυναίκες. Δεν το «πείραξε» ποτέ. Δεν προσπάθησε να «παγώσει» τον χρόνο, να «σβήσει» τις ρυτίδες ή να «βελτιώσει» την έκφρασή της. Το αποτέλεσμα ήταν να γίνει σύμβολο.
Το γήρας μοιάζει απαγορευμένο για τους Stars;
Η βιομηχανία του θεάματος έχει μια σιωπηλή απαίτηση από τις γυναίκες: Να αναγνωρίζονται μεν, αλλά να μην είναι αληθινές. Να μεγαλώνουν, αλλά χωρίς τα σημάδια του χρόνου. Η Ρεντγκρέιβ δεν ακολούθησε ποτέ αυτόν τον κανόνα και ήταν απόλυτα συνειδητοποιημένη στην επιλογή της.
Για τη Βανέσα Ρεντγκρέιβ, το πρόσωπο δεν ήταν επιφάνεια, ήταν μέσο έκφρασης. Οι ρυτίδες δεν κάλυπταν την ερμηνεία της ηθοποιού, αντιθέτως, την αποκάλυπταν ακόμη περισσότερο. Για εκείνη κάθε ρυτίδα ήταν οι εμπειρίες της, κάθε αλλαγή ήταν η ιστορία της.
Η άρνηση ως πολιτισμική πράξη
Η επιλογή της να μην υποκύψει στις αισθητικές επιταγές αποτέλεσε μια πολιτισμική στάση αποδεικνύοντας ότι: Μια γυναίκα μπορεί να παραμένει στο προσκήνιο, χωρίς να αλλοιώνει τις εκφράσεις της καθώς ο χρόνος δεν αντιστρέφεται και η αξιοπρέπεια δεν απαιτεί φίλτρα. Το κυριότερο όμως είναι ότι το να παραμείνεις ο εαυτός στου είναι πολύ πιο προκλητικό από το να μοιάζεις νέος χωρίς να είσαι.
Το κόστος της επιλογής
Η Ρεντγκρέιβ πλήρωσε το κόστος όπως όλοι μας. Ποιο ήταν το τίμημα; Λιγότεροι ρόλοι λιγότερες ευκαιρίες την αγορά και πιο έντονη κριτική. Κέρδισε όπως κάτι πιο σπάνιο . Δεν χρειάστηκε να επανασυστηθεί.
Η ιστορία της δεν αφορά όμως μόνο τις ηθοποιούς. Αφορά την κάθε γυναίκα που όταν βλέπει τον εαυτό της στον καθρέφτη νομίζει ότι υπολείπεται από τις άλλες και πιέζει τον εαυτό της με κάθε μέσο και τρόπο να μοιάζει «φρέσκια».Η επιλογή της Ρεντγκρέιβ απέδειξε ότι ο χρόνος δεν αφαιρεί την αξία, αλλά αφαιρεί την προσποίηση.
Σήμερα, η Βανέσα Ρεντγκρέιβ, στα 88 της χρόνια, παραμένει παρούσα — όχι ως ανάμνηση, αλλά ως ενεργή φωνή. Συνεχίζει να εμφανίζεται στο θέατρο, να συμμετέχει σε κινηματογραφικά και πολιτιστικά πρότζεκτ, να παρεμβαίνει δημόσια σε ζητήματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων και να στέκεται πολιτικά, όπως έκανε πάντα: χωρίς να μικραίνει τον εαυτό της για να γίνει αποδεκτή. Δεν διεκδικεί τη νεότητα. Διεκδικεί τη συνέχεια.
Η παρουσία της σήμερα δεν βασίζεται σε εικόνα, αλλά σε υπόσταση. Και αυτό ίσως είναι το πιο ριζοσπαστικό μήνυμα που μπορεί να στείλει μια γυναίκα σε έναν κόσμο που ακόμα φοβάται να διαχειριστεί το απολύτως αυτονόητο, την ηλικία.
