Τα τελευταία χρόνια, η λέξη φυσικό λειτουργεί σχεδόν σαν εγγύηση. Αν κάτι είναι φυσικό: Το εμπιστευόμαστε, το καταναλώνουμε χωρίς δεύτερη σκέψη και το θεωρούμε ακίνδυνο Όμως η φύση δεν είναι «ήπια».
Πώς το “φυσικό” έγινε συνώνυμο του “ασφαλούς”
Ζούμε σε μια εποχή όπου: φοβόμαστε τα χημικά, δυσπιστούμε προς την φαρμακοβιομηχανία και αναζητούμε τον έλεγχο μέσα από το ..απλό.
Το “φυσικό” έγινε: Αντίδραση, ανάγκη και αφήγηση ασφάλειας. Όμως η ασφάλεια δεν προκύπτει από την προέλευση. Προκύπτει από τη χρήση και το πλαίσιο .
Η φύση δεν είναι πάντα ήπια
Πολλά από τα πιο ισχυρά δηλητήρια: Είναι φυσικά, προέρχονται από φυτά και χρησιμοποιούνται εδώ και αιώνες.
Όταν το “φυσικό” γίνεται υπερβολή
Αιθέρια έλαια, βότανα, σπιτικά σκευάσματα, μπορούν να είναι πολύτιμα αλλά μπορούν, να προκαλέσουν ερεθισμούς και αλλεργίες ή να προκαλέσουν ψευδή αίσθηση ασφάλειας. Το ότι κάτι “χρησιμοποιείται χρόνια” δεν σημαίνει ότι είναι κατάλληλο για όλους.
Μια επιστημονική αλήθεια που ξεχνάμε
Στην τοξικολογία ισχύει ένας απλός κανόνας: Η δόση φτιάχνει το δηλητήριο.
Ακόμα και το νερό μπορεί να γίνει επικίνδυνο σε υπερβολική χρήση. Το ίδιο ισχύει για: βιταμίνες, συμπληρώματα και φυσικά εκχυλίσματα
Το “πολύ” δεν είναι φροντίδα. Είναι ρίσκο.
Γιατί μας ελκύει τόσο το “φυσικό”;
Ίσως γιατί μας καθησυχάζει, μας δίνει αίσθηση ελέγχου και μοιάζει ανθρώπινο.
Όμως τα θέματα υγείας δεν είναι ιδεολογία, είναι ισορροπία
Το φυσικό χρειάζεται γνώση, όχι πίστη
Η σωστή ερώτηση δεν είναι: « Είναι φυσικό»
Είναι: Πως χρησιμοποιείται, σε ποιόν απευθύνεται, σε τι ποσότητα και με τι αλληλοεπιδρά. Το ίδιο βότανο κάποιον μπορεί να τον ωφελήσει και κάποιον άλλο να τον βλάψει.
Συμπέρασμα
Το φυσικό δεν είναι εχθρός. Αλλά δεν είναι και ασπίδα. Η φροντίδα δεν βρίσκεται στην άρνηση της επιστήμης ούτε στην απόλυτη εμπιστοσύνη στη φύση.
Βρίσκεται στη σχέση: με το σώμα, με τη γνώση, με το μέτρο.
Γιατί τελικά, αυτό που μας προστατεύει δεν είναι το αν κάτι είναι φυσικό ή όχι — αλλά αν το χρησιμοποιούμε συνειδητά.
