Της Δανάης Πατρικίου
Σε κάθε εργασιακό περιβάλλον υπάρχει –σχεδόν νομοτελειακά– ένας τύπος εργαζομένου που έχει τελειοποιήσει μια ιδιαίτερη τέχνη: την τέχνη του να φαίνεται διαρκώς απασχολημένος, ενώ στην πραγματικότητα κάνει τα απολύτως απαραίτητα, και συχνά ούτε καν αυτά. Είναι ο λεγόμενος «λουφαδόρος» της δουλειάς. Δεν ξεχωρίζει για την παραγωγικότητά του, αλλά για την ικανότητά του να δημιουργεί εντυπώσεις.
Ο λουφαδόρος δεν θα αρνηθεί ανοιχτά μια εργασία. Θα την αποδεχτεί με ύφος βαρύ, με ένα βαθύ αναστεναγμό και με τη φράση-κλειδί: «Έχω πνιγεί, αλλά θα το δω». Από εκείνη τη στιγμή ξεκινά η παράσταση. Συχνές μετακινήσεις από γραφείο σε γραφείο, γρήγορο περπάτημα στους διαδρόμους, πληκτρολόγηση με ένταση, συνοφρυωμένο βλέμμα μπροστά στην οθόνη. Αν τον ρωτήσεις πώς πάει, η απάντηση θα είναι πάντα η ίδια: «Τρέχω και δεν φτάνω».
Στην πραγματικότητα, όμως, ο όγκος της δουλειάς του είναι περιορισμένος. Έχει μάθει να απλώνει μια απλή εργασία σε πολλές ώρες. Στέλνει email με καθυστέρηση, ζητά διευκρινίσεις που δεν είναι απαραίτητες, μεταφέρει ευθύνες σε άλλους ή περιμένει «να ωριμάσουν οι συνθήκες» πριν προχωρήσει. Χρησιμοποιεί τη σύγχυση ως εργαλείο και την ασάφεια ως ασπίδα.
Το πιο εντυπωσιακό είναι ότι συχνά καταφέρνει να πείθει. Σε περιβάλλοντα όπου η εικόνα υπερισχύει της ουσίας, ο λουφαδόρος μπορεί να θεωρηθεί ακόμη και “πολύτιμος”, γιατί είναι συνεχώς «μέσα σε όλα». Μιλάει για προθεσμίες, για πίεση, για deadlines, για projects – λέξεις που δημιουργούν την αίσθηση φόρτου. Όμως σπάνια παραδίδει κάτι που να δικαιολογεί αυτόν τον θόρυβο.
Αυτή η στάση, βέβαια, έχει συνέπειες. Οι συνάδελφοι που πραγματικά εργάζονται επιβαρύνονται. Η ομάδα χάνει σε συνοχή και εμπιστοσύνη. Δημιουργείται μια άτυπη ανισορροπία, όπου κάποιοι «πνίγονται» στ’ αλήθεια και κάποιοι απλώς το υποδύονται.
Ο λουφαδόρος δεν είναι απαραίτητα τεμπέλης. Συχνά είναι απλώς στρατηγικός με λάθος τρόπο. Έχει επενδύσει περισσότερη ενέργεια στο να διαχειρίζεται την εικόνα του παρά στο να αναπτύσσει τις δεξιότητές του. Κι έτσι, ενώ δείχνει διαρκώς κουρασμένος, στην ουσία κουράζεται από την προσπάθεια να συντηρεί την ψευδαίσθηση της υπερβολικής απασχόλησης.
Στο τέλος, όμως, η πραγματική αξία φαίνεται. Οι οργανισμοί που αξιολογούν με βάση τα αποτελέσματα και όχι τις εντυπώσεις, αναγνωρίζουν ποιος παράγει έργο και ποιος παράγει θόρυβο. Και τότε ο λουφαδόρος καλείται να επιλέξει: θα συνεχίσει την παράσταση ή θα περάσει επιτέλους στην ουσία;
Γιατί το να φαίνεσαι ότι «πνίγεσαι» είναι εύκολο. Το να παράγεις, όμως, είναι αυτό που μετρά.
