Γράφει η Νανά Παλαιτσάκη
Οι πρόσφατες δηλώσεις του Μπέου για ευθανασία αδέσποτων ζώων μέσα σε συγκεκριμένο χρονικό διάστημα —με αναφορά σε πρακτικές του εξωτερικού— ανοίγουν μια σοβαρή συζήτηση καθώς είπε ότι στην Γερμανία και στην Αγγλία θανατώνονται μέσα σε τρεις μήνες αν δεν υιοθετηθούν
Ας ενημερώσουμε τόσο εκείνον όσο και τους αναγνώστες για το τι πραγματικά ισχύει
Στη Γερμανία, η προστασία των ζώων αποτελεί θεμελιώδη αρχή που κατοχυρώνεται ακόμη και σε συνταγματικό επίπεδο. Ο νόμος περί προστασίας των ζώων απαγορεύει τη θανάτωση χωρίς σοβαρό λόγο, κάτι που στην πράξη οδηγεί σε ένα σύστημα όπου τα καταφύγια λειτουργούν με φιλοσοφία “no-kill”. Τα ζώα δεν θανατώνονται επειδή δεν υιοθετήθηκαν μέσα σε κάποιο χρονικό όριο — παραμένουν υπό φροντίδα μέχρι να βρεθεί λύση.
Στο Ηνωμένο Βασίλειο, το πλαίσιο είναι πιο σύνθετο και βασίζεται σε μεγάλο βαθμό σε φιλανθρωπικές οργανώσεις. Παρότι η ευθανασία δεν αποκλείεται, δεν υπάρχει κάποιος καθολικός κανόνας που να επιβάλλει τη θανάτωση ζώων μετά από συγκεκριμένο χρονικό διάστημα. Ο στόχος παραμένει η υιοθεσία και η επανένταξη, με πολλές οργανώσεις να λειτουργούν επίσης με φιλοσοφία αποφυγής της ευθανασίας.
Η Γαλλία προσφέρει ένα διαφορετικό παράδειγμα. Εκεί, τα αδέσποτα περισυλλέγονται από τους δήμους και παραμένουν για ένα ελάχιστο διάστημα —περίπου οκτώ ημερών— κατά το οποίο γίνεται προσπάθεια εντοπισμού του ιδιοκτήτη τους. Αν αυτό δεν καταστεί δυνατό, τα ζώα δίνονται για υιοθεσία μέσω οργανώσεων. Η ευθανασία επιτρέπεται, αλλά δεν αποτελεί αυτόματη εξέλιξη μετά την πάροδο ενός χρονικού ορίου· εφαρμόζεται κυρίως σε περιπτώσεις υγείας, επικινδυνότητας ή σοβαρής έλλειψης πόρων.
Η σύγκριση με αυτές τις χώρες δείχνει ότι η διαχείριση των αδέσποτων δεν βασίζεται σε αυστηρά χρονικά όρια ζωής, αλλά σε ένα σύστημα ευθύνης, υποδομών και συνεχούς φροντίδας.
Και στην Ελλάδα;
Η ελληνική νομοθεσία απαγορεύει την ευθανασία υγιών αδέσποτων ζώων, επιτρέποντάς την μόνο σε περιπτώσεις ανίατης ασθένειας ή επικινδυνότητας, και πάντα υπό συγκεκριμένες διαδικασίες. Παρ’ όλα αυτά, το πρόβλημα των αδέσποτων παραμένει έντονο — όχι λόγω “υπερβολικής προστασίας”, αλλά εξαιτίας χρόνιων ελλείψεων σε πρόληψη: ανεπαρκείς στειρώσεις, εγκαταλείψεις και περιορισμένες υποδομές.
Αν κάτι μπορούμε να μάθουμε από τη Γερμανία, το Ηνωμένο Βασίλειο και τη Γαλλία, δεν είναι η επιβολή χρονικών ορίων στη ζωή των ζώων — αλλά η επένδυση σε ένα σύστημα που προλαμβάνει το πρόβλημα αντί να το διαχειρίζεται εκ των υστέρων.
Η συζήτηση, λοιπόν, δεν είναι πόσο γρήγορα “φεύγουν” τα ζώα από τους δρόμους, αλλά πώς δημιουργούμε μια κοινωνία όπου δεν καταλήγουν ποτέ εκεί.
