Γράφει η Νανά Παλαιτσάκη
Το άρωμα για μένα είναι το μέσο που δημιουργεί συγκλονιστικές συνδέσεις, ξεσηκώνει αναμνήσεις, ανασταίνει ολόκληρες εποχές και ανασύρει ακαριαία στην μνήμη μας όχι μόνο το πρόσωπο αλλά ολόκληρη την ιστορία σύνδεσής μας μαζί του.
Εσύ άραγε θυμάσαι το άρωμα της δικής σου μαμάς; Δεν παίζει κανένα ρόλο η ηλικία η δική σου, ή ηλικία της μαμάς σου. Δεν παίζει ρόλο αν η μαμά σου είναι κοντά σου ή αν έχει γίνει αστερόσκονη. Σημασία έχει ότι η μυρωδιά της μαμάς είναι μοναδική γιατί πάντα ξεχωρίζει ή ξεχώριζε την μαμά μας από τις άλλες μαμάδες και γι’ αυτό αυτή η αίσθηση παραμένει αιώνια.
Θυμάμαι ότι πρώτα ένιωθα την μαμά και μετά την έβλεπα…. Η αίσθηση της παρουσίας πριν την άφιξη της στον χώρο έφερνε άλλες φορές απερίγραπτη χαρά, άλλες φορές αμηχανία, καθώς κάτι δεν είχα κάνει όπως είχαμε συμφωνήσει, άλλες φορές προσδοκία για καλά νέα και άλλες φορές «πάγωμα» επειδή η σχέση ήταν σε κρίση.
Θυμάμαι ότι σε κάποια επέτειο της γιορτής της μητέρας, θα πρέπει να ήμουν στην πρώτη δημοτικού, σκέφτηκα ότι η μαμά θα εκτιμούσε αν της έφτιαχνα ένα άρωμα μόνο για εκείνη. Με το παιδικό μου μυαλό λοιπόν αποφάσισα να μαζέψω πολλά ροδοπέταλα από την τριανταφυλλιά της γιαγιάς και γιασεμί. Η συνέχεια της παιδικής μου συνταγής ήταν να τα βράσω σε νερό. Αυτό το στάδιο έγινε με την βοήθεια της γιαγιάς. Μετά έβαλα το νερό σ’ ένα μπουκαλάκι, χωρίς τα φύλλα εννοείται, έριξα και μια σταγόνα οινόπνευμα και αφού είχα βάλει μια τεράστια κορδέλα στο μπουκάλι, το έδωσα στην μαμά μου ως μεγάλη έκπληξη την μέρα της γιορτής της μητέρας!
Η επιλογή των λουλουδιών δεν ήταν τυχαία. Είχα την αίσθηση ότι η μαμά μύριζε πούδρα, γιασεμί και τριαντάφυλλο. Όταν καθόταν δίπλα μου να με διαβάσει και έγραφε με το μολύβι της, παρατηρήσεις δίπλα στα δική μου προσπάθεια, μετά το χαρτί μύριζε «μαμά» με μια δόση αλμύρας πάντα αφού σχεδόν πάντα έκλαιγα.
Όταν ήμουν στην εφηβεία ψαχούλευα τα συρτάρια της για να δω τις κρέμες που χρησιμοποιούσε, τα κραγιόν της και φυσικά το άρωμα που έβαζε. Τότε θυμάμαι βρήκα ότι η μαμά φορούσε το Joy του Jean Patou. Ήταν μεγάλος ο ενθουσιασμός Είχα ανακαλύψει το άρωμα της μαμάς…. Όμως μετά από λίγο ανακάλυψα ότι η αίσθηση της μαμάς ήταν κάτι πολύ περισσότερο απ’ αυτό, ήταν και οι φράουλες γρανίτα που ετοίμαζε τα καλοκαίρια, ήταν και η καραμέλα που έριχνε πάνω στο γλυκό των γενεθλίων μου, ήταν και η λακ που μύριζαν τα μαλλιά της μετά το κομμωτήριο, ήταν και η μυρωδιά του λιωμένου τυριού πάνω σε πιτάκια που μου έφερνε όταν διάβαζα, ήταν και το αντιηλιακό που μου έβαζε στα χέρια και την πλάτη όταν έπαιζα με την άμμο, ήταν και η μυρωδιά του χαρτιού που έβγαινε από τα βιβλία που διάβαζε και που μαζί με τις μελωδίες του Σοπέν που έπαιζε στο πιάνο, γέννησαν την σύνδεση με την δική μου μαμά…. Κάπως έτσι λοιπόν όταν δοκιμάζω μια φράουλα, όταν γαργαλάει την μύτη μου το γιασεμί στον κήπο, όταν μυρίζω ζεστό ψωμάκι όταν απολαμβάνω μια σονάτα του Σοπέν ή βλέπω τριαντάφυλλα ν’ ανοίγουν η μαμά μου είναι παρούσα, τόσο ζωντανή και τόσο ανάμνηση…
Χρόνια πολλά σε όλες τις μαμάδες του κόσμου και σε όσες νιώθουν μαμάδες.
