Από τις παραλίες των Σπετσών, όπου περιπλανιόταν μόνο του αναζητώντας τη μητέρα του, μέχρι το Κέντρο Περίθαλψης της MOm. Ο μικρός Αλέξης πήρε βάρος, αλλάζει τρίχωμα και πλησιάζει όλο και περισσότερο στη στιγμή για την οποία έγινε όλη αυτή η προσπάθεια: την επιστροφή του ελεύθερου στη θάλασσα.
Υπάρχουν ιστορίες που δεν χρειάζονται πολλά για να μας συγκινήσουν. Ένα μικρό ζώο, μια απουσία και μερικοί άνθρωποι που αποφασίζουν ότι αξίζει να προσπαθήσουν.
Η ιστορία του Αλέξη ξεκίνησε τον Αύγουστο στις δυτικές ακτές των Σπετσών. Το νεογέννητο αρσενικό της μεσογειακής φώκιας Monachus monachus εμφανιζόταν επί τρεις συνεχόμενες ημέρες σε διαφορετικές παραλίες του νησιού. Ήταν μόνο του και, σύμφωνα με τη MOm, αναζητούσε τη μητέρα του ανάμεσα στους λουόμενους.
Τρεις ημέρες περιμένοντας μια μητέρα που δεν επέστρεψε
Η παρουσία του μωρού χωρίς τη μητέρα του δεν σημαίνει αυτομάτως ότι έχει εγκαταλειφθεί. Οι μητέρες μπορεί να απομακρύνονται για να αναζητήσουν τροφή και γι’ αυτό οι ειδικοί δεν παρεμβαίνουν χωρίς να προηγηθεί παρακολούθηση.
Στην περίπτωση του Αλέξη, όμως, πέρασαν τρεις ημέρες. Το μικρό συνέχιζε να μετακινείται από παραλία σε παραλία και η μητέρα του δεν εμφανίστηκε.
Τότε αποφασίστηκε η διάσωσή του. Στην επιχείρηση συμμετείχαν, μεταξύ άλλων, το Λιμεναρχείο Σπετσών, τοπική κτηνίατρος και εθελοντές. Οι πρώτες εξετάσεις έδειξαν ότι ήταν λιποβαρής και αφυδατωμένος, χωρίς όμως η γενική κατάσταση της υγείας του να θεωρείται ιδιαίτερα επιβαρυμένη.
Ο Αλέξης μεταφέρθηκε στο Κέντρο Περίθαλψης της MOm και άρχισε η δεύτερη, πολύ διαφορετική περίοδος της μικρής ζωής του: εκείνη της αποκατάστασης.
Από το αδύναμο φωκάκι στα 21,5 κιλά
Λίγες εβδομάδες αργότερα ήρθαν τα πρώτα πραγματικά καλά νέα.
Στα τέλη Σεπτεμβρίου, η MOm ανακοίνωσε ότι ο Αλέξης είχε φτάσει τα 21,5 κιλά, υπό τη συνεχή παρακολούθηση της Ομάδας Περίθαλψης.
Και τώρα υπάρχει ακόμη πιο αισιόδοξη εξέλιξη.
Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα των Ζώων, στις 4 Οκτωβρίου, η νεότερη ενημέρωση αναφέρει ότι ο Αλέξης έχει πλέον ανανεωμένο τρίχωμα, έχει πάρει τα απαραίτητα κιλά και συνεχίζει θετικά την αποκατάστασή του. Η αλλαγή του τριχώματος και η αύξηση του βάρους αποτελούν σημαντικά βήματα στην πορεία προς την πλήρη ανεξαρτητοποίησή του.
Ο τελικός στόχος, άλλωστε, δεν ήταν ποτέ να συνηθίσει ο Αλέξης τους ανθρώπους.
Ήταν να μπορέσει να τους αποχωριστεί.
Το καλύτερο τέλος θα είναι να μην τον ξαναδούμε
Αυτό είναι ίσως και το ωραιότερο στοιχείο αυτής της ιστορίας.
Η επιτυχία της περίθαλψης ενός άγριου ζώου δεν μετριέται από το πόσο κοντά έρχεται στον άνθρωπο, αλλά από το κατά πόσο μπορεί να επιστρέψει εκεί όπου πραγματικά ανήκει.
Στη θάλασσα.
Εφόσον η ανάπτυξή του συνεχιστεί χωρίς προβλήματα και οι ειδικοί κρίνουν ότι είναι έτοιμος να επιβιώσει μόνος του, ο Αλέξης θα απελευθερωθεί ξανά στο φυσικό του περιβάλλον.
Και η ιστορία ενός μικρού ορφανού που βρέθηκε να περιπλανιέται ανάμεσα στις πολυσύχναστες παραλίες των Σπετσών θα έχει τότε το καλύτερο δυνατό τέλος: ένα ζώο που σώθηκε από ανθρώπους για να μπορέσει να ζήσει χωρίς αυτούς.
Και κάτι μεγαλύτερο από την ιστορία του Αλέξη
Ο Αλέξης ανήκει στη Monachus monachus, ένα από τα σπανιότερα θαλάσσια θηλαστικά του πλανήτη. Η Ελλάδα αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους βιότοπους του είδους και φιλοξενεί περίπου το μισό του παγκόσμιου πληθυσμού του.
Γι’ αυτό και η διάσωση ενός μόνο μικρού ζώου έχει σημασία που ξεπερνά τη συγκινητική προσωπική του ιστορία. Κάθε φώκια που καταφέρνει να επιστρέψει υγιής στο φυσικό της περιβάλλον είναι ακόμη μία μικρή νίκη για την προστασία ενός είδους που για δεκαετίες βρέθηκε πολύ κοντά στην εξαφάνιση.
Και ίσως ο Αλέξης να μας θυμίζει κάτι ακόμη.
Η προστασία της άγριας ζωής δεν σημαίνει να κάνουμε τη φύση δική μας. Σημαίνει να της δίνουμε τον χώρο που χρειάζεται για να συνεχίσει χωρίς εμάς.
Και κάπου εκεί, μέσα στο Αιγαίο, βρίσκεται το πραγματικό σπίτι του Αλέξη.
