Κάποτε την κάναμε πίτα. Τώρα της σκαλίζουμε δόντια και περιμένουμε να μας φτιάξει τη διάθεση. Τι ακριβώς γιορτάζουμε;
Γράφει η Νανά Παλαιτσάκη
Δεν θυμάμαι να έγινε κάποιο Υπουργικό συμβούλιο, ούτε να εκδόθηκε κάποια καινούργια ΚΥΑ . Δεν θυμάμαι επίσης να έγινε κάποια πρόσκληση πολιτών μέσα από τα Social. Όσο και να πιέζω το κουρασμένο μου μυαλό να θυμηθεί, δεν μπορώ να καταλάβω πότε αποφασίσαμε, οι οικογένειες, οι μονογονεϊκές οικογένειες, οι σύλλογοι οικολόγων, οι απανταχού οπαδοί των καρναβαλιών, οι σύλλογοι επαναπατρισθέντων , οι δημότες των δήμων μας, και να έχουμε υπερψηφίσει, ότι «εκτός από την γιορτή της πατάτας, της μελιτζάνας, του κρασιού, της γραβιέρας , θα βάλουμε στην ζωή μας, στα σπίτια μας και στο εορτολόγιό μας το Halloween!!!
Και όμως καλά μου παιδιά, ξαφνικά βρεθήκαμε πολλοί με μια κολοκύθα με δόντια στην τραπεζαρία πάνω. Δίπλα από φωτογραφίες οικογενειακές, αντί στα βάζα να είναι τα χρυσάνθεμα του Αγίου Δημητρίου, χώθηκαν κακάσχημες κολοκύθες !!
Αυτή η άφιξη της Κολοκύθας έγινε στα μουλωχτά. Και μέχρι να καλοσκεφτούμε, τρούπωσε και μια νυχτερίδα στο ράφι που έκανε παρέα στο καπέλο μιας μάγισσας με σκουπόξυλο.
Με αυτές τις σκέψεις που αντιστοιχούν σε γεγονότα θέλω με δυνατή φωνή πια να ρωτήσω : από πότε γιορτάζουμε Halloween στην Ελλάδα; Και, κυρίως, πότε η κολοκύθα σταμάτησε να μπαίνει στην πίτα ή να γίνεται σούπα και έγινε σύμβολο γιορτής !!!
Η κολοκύθα δεν ήρθε χθες
Δεν υπάρχει μία ημερομηνία που να σηματοδοτεί την καθιέρωση του Halloween στη χώρα μας. Δεν ξυπνήσαμε ένα πρωί με ανακοίνωση ότι στις 31 Οκτωβρίου θα βγαίνουμε όλοι ντυμένοι βαμπίρ.
Και επειδή δεν θέλω ν’ αφήνω στην τύχη τα θέματα έψαξα και ανακάλυψα ότι τον Οκτώβριο του 2015, ελληνικός οδηγός εξόδου παρουσίαζε Halloween πάρτι, θεματικά γλυκά και εκδηλώσεις στην Αθήνα. Μάλιστα, ένα από τα πάρτι αναφερόταν ως το τέταρτο στη σειρά.[1]
Άρα, η κολοκύθα είχε αρχίσει τις δημόσιες σχέσεις της εδώ και χρόνια.
Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι όλη η Ελλάδα γιορτάζει Halloween. Άλλο ένα θεματικό πάρτι, άλλο μια μάγισσα σε βιτρίνα και άλλο ένα έθιμο που περνά από γενιά σε γενιά. Φυσικά υπάρχουν και κάποιοι θεόμουρλοι που ρίχνουν αράχνες αντί για χριστουγεννιάτικες μπάλες, ας πούμε, σε βιτρίνες, με τους μη μυημένους να ρωτάνε τις πωλήτριες από πότε έχουν να κάνουν απεντόμωση
Πριν από την κολοκύθα υπήρχε το γογγύλι
Ας αποδώσουμε, όμως, και τα ιστορικά εύσημα. Το Halloween δεν γεννήθηκε σε αμερικανικό τμήμα εποχικών ειδών. Η ιστορία του συνδέεται με παλιές κελτικές παραδόσεις και με την παραμονή των Αγίων Πάντων στη δυτική χριστιανική παράδοση, από την οποία προέρχεται και η ονομασία του.[2]
Τα φωτισμένα, σκαλισμένα λαχανικά έχουν επίσης προηγούμενο: στην Ιρλανδία χρησιμοποιούσαν γογγύλια, με τρομακτικά πρόσωπα που συνδέονταν με τη λαογραφική ιστορία του Τζακ και την απομάκρυνση κακών πνευμάτων. Στη Βόρεια Αμερική η κολοκύθα έγινε το γνωστό σύμβολο της γιορτής.[2][3]
Για να γράφουμε όμως σοβαρά είναι εντελώς διαφορετικό να πεις : «έβαλα ένα γογγύλι στο τραπεζάκι για ατμόσφαιρα» και άλλο «πήρα μια κολοκύθα σαν καρπούζι μεγάλη και την έβαλα στην είσοδο. Η Κολοκύθα έχει όγκο, φωτογένεια και χρώμα
Έχουμε Απόκριες. Θέλουμε και δεύτερο γύρο;
Η εύλογη ελληνική ερώτηση είναι: «Καλά, τις Απόκριες τι τις έχουμε;».
Τις έχουμε. Με τις δικές τους παραδόσεις, τις στολές, τα γλέντια και τις τοπικές ιδιαιτερότητες. Το Halloween έχει διαφορετική ιστορία και διαφορετικό συμβολισμό, αλλά στη σημερινή καθημερινότητα συναντιούνται καθώς είναι πολλοί που θέλουν να ντύνονται καρναβαλάκια πιο συχνά ή να υιοθετούν με άλλοθι τα παιδιά κάτι που τους γαργάλισε σε άλλες χώρες, για ν’ αποκτήσουν την υπεραξία του πολυταξιδεμένου.
Σίγουρα από τις κολοκύθες δεν κινδυνεύει η υπεραξία του ελληνικού παστίτσιου, άλλωστε μπορεί να συνυπάρξουν, η δική μου όμως ερώτηση παραμένει «τι κερδίζουμε εμείς από αυτό»; Μια ευκαιρία ακόμη για να φάμε και να πιούμε; Μια αφορμή να ντυθούμε σκελετοί για να φάμε και να πιούμε ; Μια αφορμή να γελάσουμε; Αυτό ναι …γιατί αν δεις τον θείο Πελοπίδα που είναι 130 κιλά χωρίς τις κάλτσες και τα ρούχα, ντυμένο σκελετό … ένα γέλιο θα ξεφύγει
Το σπίτι απέκτησε πρόγραμμα εμφανίσεων
Εδώ αρχίζει το πραγματικό θέμα. Το σπίτι μας καλείται πλέον να αλλάζει σκηνικό με συνέπεια επαγγελματία παρουσιαστή.
Το φθινόπωρο θέλει γήινες αποχρώσεις. Το Halloween θέλει κολοκύθες. Τα Χριστούγεννα θέλουν φωτάκια, οι απόκριες μάσκες, το Πάσχα αβγά και τσουρέκια.
Το σπίτι κατοικείται λιγότερο και φωτογραφίζεται
Ακόμη και η κουβέρτα δυσκολεύεται να παραμείνει μια κουβέρτα. Οφείλει να πέφτει ανέμελα στη σωστή γωνία του καναπέ, σαν να την εγκατέλειψε εκεί κάποιος με εξαιρετικό γούστο και απολύτως κανένα άγχος. Αν τη διπλώσεις, χάλασες την ατμόσφαιρα. Αν σκεπαστείς, χάλασες το κάδρο.
Και η κολοκύθα; Στην αρχή αγοράζεις μία. Μετά διαπιστώνεις ότι χρειάζεται παρέα. Μια μικρότερη, μια υφασμάτινη, μία σε πιο ουδέτερο χρώμα, γιατί το πορτοκαλί «φωνάζει».
Ξεκίνησες να χαρείς τον Οκτώβριο και κατέληξες να επιμελείσαι έκθεση λαχανικών.
Αγοράζουμε διακόσμηση ή μια υπόσχεση διάθεσης;
Ένα κερί, ένα όμορφο αντικείμενο, λίγη εποχική διακόσμηση μπορούν πράγματι να μας ευχαριστήσουν. Δεν χρειάζεται να απολογηθούμε επειδή μας αρέσει μια φωτισμένη κολοκύθα και αφήστε με εμένα να γκρινιάζω με τις νέες «μόδες»
Αξίζει, όμως, να παρατηρήσουμε πότε το «μου αρέσει» γίνεται «μου λείπει».
Όταν κοιτάζουμε το σπίτι μας και το βρίσκουμε ξαφνικά ανεπαρκές, επειδή δεν μοιάζει με τα σαλόνια που περνούν από την οθόνη μας. Όταν η ατμόσφαιρα παύει να σημαίνει πώς αισθανόμαστε μέσα σε έναν χώρο και αρχίζει να σημαίνει πόσο πιστά αντιγράφουμε μια εικόνα.
Εκεί η κολοκύθα αποκτά υπερβολικές αρμοδιότητες.
Πρέπει να φέρει θαλπωρή. Να σηματοδοτήσει την εποχή. Να δείξει ότι προσέχουμε το σπίτι. Να αποδείξει ότι ξέρουμε να απολαμβάνουμε τη ζωή. Αν γίνεται, να μας κάνει και λίγο πιο ενδιαφέροντες.
Για ένα αντικείμενο που μέχρι πρόσφατα βρισκόταν δίπλα στα κολοκυθάκια, πρόκειται για απαιτητική επαγγελματική εξέλιξη.
Ας της ανάψουμε φωτάκι
Ίσως, τελικά, το Halloween να μπορεί να γίνει κάτι πολύ απλό: μια μικρή αφορμή για παιχνίδι μέσα στο φθινόπωρο. Χωρίς εξετάσεις πολιτισμικής αυθεντικότητας και χωρίς υποχρεωτικό εξοπλισμό.
Μια βραδιά με φίλους. Μια αστεία στολή. Ένα παιδί που γελάει επειδή ο μπαμπάς του φόρεσε καπέλο μάγισσας. Μια ταινία, ένα γλυκό, μια ευκαιρία να χαλαρώσουμε.
Και, αν η κολοκύθα μάς ευχαριστεί, ας μπει κι αυτή στο σπίτι. Δίπλα στο σεμεδάκι, δίπλα στα βιβλία, όπου βολεύει. Ας της ανάψουμε και φωτάκι.
Μόνο ας μην της φορτώσουμε την ευθύνη να κάνει τη ζωή μας ενδιαφέρουσα
Είναι πολλά για ένα λαχανικό.
