Γράφει η Νανά Παλαιτσάκη
Υπάρχει μια επικίνδυνη ψευδαίσθηση που επαναλαμβάνεται διαχρονικά: ότι η απειλή προκύπτει από τον ξένο που μεταβάλλεται σε εισβολέα. Έτσι αναγνωρίζεται πιο εύκολα ο εχθρός, γίνεται ορατός και αναγνωρίσιμος . Η προδότης όπως ιστορικά έχει αποδειχθεί ότι είναι ο πιο κοντινός, ο πιο έμπιστος, ο πιο προσηνής.
Στον Μυστικό Δείπνο δεν υπήρχε κάποιος εισβολέας. Δεν υπήρχε ένας εξωτερικός αντίπαλος που διέκοψε τη στιγμή. Υπήρχαν μόνο οι μαθητές του Ιησού Οι εκλεκτοί και φυσικά ο Ιούδας, που είχε εισπράξει εύνοια από τον δάσκαλο, εμπιστοσύνη και αγάπη.
Αυτός είναι ένας από τους συμβολισμούς του μυστικού δείπνου: ο προδότης δεν είναι ο λιγότερο ευεργετημένος, αντιθέτως είναι ο πιο αξιόπιστος για τον δάσκαλο. Η εγγύτητα δεν λειτουργεί μόνο ως δεσμός. Λειτουργεί και ως καταλύτης. Όσο πιο κοντά βρίσκεται κάποιος στην εξουσία, τόσο περισσότερο πιστεύει ότι τη δικαιούται. Όσο περισσότερο ευνοείται, τόσο πιο εύκολα μεταφράζει την εύνοια σε δικαίωμα και τόσο περισσότερο βρίσκει χώρο, ο φθόνος για να
Η προδοσία, λοιπόν είναι ο αναγκαίος παράγοντας για να γεννηθεί ο ήρωας. Γιατί χωρίς προδότες δεν θα υπήρχαν ήρωες.
Ο Ιούδας δεν ήταν απλώς ένας κακόπιστος. Ήταν ένας από τους δώδεκα. Ένας από τους πιο δικούς ΤΟΥ ανθρώπους . Εκείνος που είχε πρόσβαση στα θέλω Του και στα σχέδιά ΤΟΥ . Γι’ αυτό έγινε διαχρονικό σύμβολο.
Στη σύγχρονη πραγματικότητα — πολιτική, επιχειρηματική, ακόμη και προσωπική — το μοτίβο επαναλαμβάνεται με ακρίβεια. Οι μεγαλύτερες ρήξεις δεν προέρχονται από τους αντιπάλους, αλλά από τους πιο οικείους. Από εκείνους που γνωρίζουν τις αγωνίες, τα ευαίσθητα σημεία μας και τα σχέδιά μας.
Η ιστορία του Ιούδα αποδεικνύει την πιο σκληρή αλήθεια: όσο περισσότερο επενδύεις σε κάποιον, όσο περισσότερο τον φέρνεις κοντά στον πυρήνα σου, τόσο αυξάνεις την πιθανότητα να είναι εκείνος που θα σε πληγώσει βαθύτερα.
Όχι επειδή η εμπιστοσύνη είναι λάθος. Αλλά επειδή η ανθρώπινη φύση δεν μένει ποτέ ουδέτερη απέναντι στον δυνατό
Και τελικά, ίσως αυτό είναι το πιο δύσκολο μάθημα για κάθε ηγεσία — και για κάθε άνθρωπο: δεν κινδυνεύεις περισσότερο από εκείνους που σε πολεμούν, αλλά από εκείνους που σε έχουν πλησιάσει αρκετά ώστε να σε καταλάβουν. Γιατί ο εχθρός θα χτυπήσει την άμυνά σου. Ο ευεργετημένος όμως γνωρίζει το πιο ευαίσθητο σημείο σου και εκεί θα χτυπήσει .
«Ὁ ἐμβάψας μετ’ ἐμοῦ… οὗτός με παραδώσει.»
(Κατά Ματθαίον 26:23)
Ο Ιούδας δεν βρίσκεται στην ιστορία για να μας θυμίζει μόνο το κακό, αλλά και ως μια προειδοποίηση για την νομοτελειακή σχέση ανάμεσα στο μεγαλείο της καλοσύνης και το έρεβος του φθόνου.
Ενδεικτική βιβλιογραφία: Aγία Γραφή, Καινή Διαθήκη – Κατά Ματθαίον 26:14–25, Κατά Ιωάννην 13:21–30
