Υπάρχει μια λεπτή πίεση που έρχεται κάθε Δεκέμβρη χωρίς να χτυπάει την πόρτα.
Απλώς μπαίνει.
Σαν άρωμα από κανέλα που στην αρχή είναι γλυκό, και μετά γίνεται βάρος.
Η πίεση να είναι όλα όπως “πρέπει”.
Να είναι το σπίτι καθαρό.
Το τραπέζι γεμάτο.
Οι σχέσεις αρμονικές.
Οι φωτογραφίες φωτεινές.
Και μέσα σε όλα αυτά… να είμαστε κι εμείς χαρούμενοι.
Γιατί έτσι γράφει το σενάριο.
Κι αν δεν το ζεις έτσι, νιώθεις ότι κάτι κάνεις λάθος.
Αλλά να σου πω κάτι;
Η πιο τέλεια γιορτή δεν είναι η τέλεια. Είναι η αληθινή.
Η “τέλεια” γιορτή είναι μια παράσταση
Δεν την ζεις. Την εκτελείς.
Μοιάζει με πρόγραμμα:
- ώρα για στολισμό
- ώρα για μαγείρεμα
- ώρα για επισκέψεις
- ώρα για χαμόγελα
- ώρα για φωτογραφία
- ώρα για “τι ωραία που περνάμε”
Κι αν κάτι ξεφύγει — αν καεί κάτι, αν αργήσει κάποιος, αν υπάρξει ένταση, αν δεν έχεις διάθεση — η εσωτερική φωνή ενεργοποιείται:
“Ωραία… χάλασε.”
Αυτό είναι το πρόβλημα με την τελειότητα:
δεν αντέχει την πραγματικότητα.
Η αληθινή γιορτή έχει ψεγάδια. Και ζωή.
Η αληθινή γιορτή έχει:
- ένα φαγητό που δεν πέτυχε και όλοι γελάνε
- ένα παιδί που βαριέται και δεν είναι “instagrammable”
- έναν άνθρωπο που ήρθε με λίγο βάρος στις πλάτες του
- μια συζήτηση που δεν ήταν εύκολη
- μια στιγμή σιωπής
- ένα “σ’ αγαπάω” που δεν ειπώθηκε με κορδέλα, αλλά ειπώθηκε
Η αληθινή γιορτή δεν είναι τέλεια.
Είναι ανθρώπινη.
Και ίσως αυτό την κάνει τελικά γιορτή.
Το ψέμα των γιορτών: ότι όλοι πρέπει να είναι καλά
Αυτό είναι ένα από τα πιο σιωπηλά ψέματα που λέμε κάθε χρόνο.
Ότι “τις γιορτές δεν χωράνε δύσκολα συναισθήματα”.
Κι όμως χωράνε.
Όχι γιατί “πρέπει”, αλλά γιατί έτσι είμαστε.
Υπάρχουν άνθρωποι που αυτές τις μέρες:
- νοσταλγούν κάποιον που λείπει
- κουράζονται από τις υποχρεώσεις
- νιώθουν μόνοι μέσα σε κόσμο
- φοβούνται την οικογενειακή ένταση
- δεν έχουν χρήματα
- δεν έχουν διάθεση
- νιώθουν ότι δεν ανήκουν πουθενά
Και το να τους ζητάμε να “χαμογελάσουν γιατί είναι γιορτές”, είναι σαν να τους ζητάμε να κρύψουν τον εαυτό τους για να μη χαλάσει η εικόνα.
Αλλά η εικόνα δεν είναι πιο σημαντική από τον άνθρωπο.
Η αληθινή γιορτή ξεκινά όταν κατεβάζεις τον πήχη
Όταν αποφασίζεις ότι:
- δεν θα κάνεις τα πάντα
- δεν θα χαρείς με το ζόρι
- δεν θα εξαντληθείς για να αποδείξεις κάτι
- δεν θα κυνηγήσεις την “τέλεια” στιγμή
Κι έτσι δημιουργείται χώρος για αυτό που δεν μπορεί να στηθεί:
για την απλότητα.
Ένα τραπέζι που δεν είναι αριστούργημα.
Ένα σπίτι που δεν είναι βιτρίνα.
Ένα δέντρο που μπορεί να είναι και μισοστολισμένο.
Ένας άνθρωπος που μπορεί να είναι κουρασμένος.
Μια γιορτή που χωράει αλήθεια.
Μικρές αλήθειες που κάνουν τις γιορτές πιο ελαφριές
Αν θέλεις να “φτιάξεις” μια αληθινή γιορτή, δοκίμασε να πεις μέσα σου (ή και δυνατά):
- Δεν χρειάζεται να τα κάνω όλα.
- Δεν χρειάζεται να αρέσει σε όλους.
- Δεν χρειάζεται να είμαι χαρούμενος/η συνέχεια.
- Δεν χρειάζεται να είναι τέλειο για να είναι όμορφο.
- Εγώ είμαι μέρος της γιορτής — όχι η παραγωγή της.
Αυτό είναι ένα είδος ελευθερίας.
Μια μικρή άσκηση: “τι θέλω να θυμάμαι από αυτές τις μέρες;”
Αν αφαιρέσεις το άγχος της εκτέλεσης, μένει μια απλή ερώτηση:
Τι θέλω να θυμάμαι από αυτές τις γιορτές;
Όχι τι θέλω να δείχνουν οι γιορτές.
Τι θέλω να είναι.
Ίσως απαντήσεις:
- να ξεκουραστώ
- να γελάσω έστω μία φορά αληθινά
- να είμαι λιγότερο αυστηρός/ή με τον εαυτό μου
- να δω έναν άνθρωπο που μου λείπει
- να μαγειρέψω κάτι απλό
- να κάνω μια βόλτα
- να πω μια αλήθεια
- να μη νιώσω ότι χρωστάω χαρά
Αυτό δεν είναι “λίγο”.
Είναι πάρα πολύ.
Και αν οι γιορτές είναι δύσκολες;
Αν οι γιορτές είναι δύσκολες για σένα, δεν σημαίνει ότι χαλάς κάτι.
Σημαίνει ότι ζεις.
Και ίσως η πιο αληθινή πράξη αυτές τις μέρες είναι:
- να επιτρέψεις στον εαυτό σου να μην λάμπει
- να κάνεις χώρο για μια σιωπή
- να μην πιέσεις την καρδιά σου να παίξει ρόλο
Μερικές φορές η πιο αληθινή γιορτή είναι ένα βράδυ ήσυχο,
με ένα φως μικρό και μια ανάσα μεγάλη.
Το πιο όμορφο στολίδι είναι η παρουσία
Στο τέλος της χρονιάς, αυτό που μένει δεν είναι:
- πόσα φαγητά έκανες
- πόσους είδες
- πόσες φωτογραφίες ανέβασες
- αν ήταν “τέλεια”
Αυτό που μένει είναι αν υπήρξες εκεί.
Με ό,τι έχεις.
Με το φως σου, αλλά και με την κούρασή σου.
Με το χαμόγελο, αλλά και με την αμηχανία σου.
Αυτό είναι που κάνει μια γιορτή αληθινή.
Αν φέτος αποφασίσεις να μη κυνηγήσεις την τελειότητα,
δεν σημαίνει ότι εγκαταλείπεις τις γιορτές.
Σημαίνει ότι επιστρέφεις σε κάτι πιο ουσιαστικό:
στην ανθρώπινη εκδοχή τους.
Γιατί η πιο τέλεια γιορτή…
δεν είναι η τέλεια. Είναι η αληθινή.
