Από τα αυτοσχέδια βαρελότα των προηγούμενων αιώνων μέχρι τις σύγχρονες, παράνομες κροτίδες, το «έθιμο» του εκκωφαντικού εορτασμού της Ανάστασης παραμένει ζωντανό στην Ελλάδα — μαζί όμως και οι σοβαροί κίνδυνοι που το συνοδεύουν.
Η χρήση κροτίδων στην Ελλάδα είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τον εορτασμό του Πάσχα, αποτελώντας για πολλούς αναπόσπαστο στοιχείο της Ανάστασης. Οι ρίζες του εθίμου χάνονται στον χρόνο και συνδέονται με τη γενικότερη ευρωπαϊκή παράδοση των θορυβωδών εορτασμών, που με τη σειρά της επηρεάστηκε από τη χρήση της πυρίτιδας, μια εφεύρεση που ξεκίνησε από την Κίνα και σταδιακά διαδόθηκε στη Δύση.
Στον ελλαδικό χώρο, ήδη από τα χρόνια της Τουρκοκρατίας, οι δυνατοί ήχοι και τα αυτοσχέδια εκρηκτικά χρησιμοποιούνταν συμβολικά για να σηματοδοτήσουν τη χαρά της Ανάστασης και την «εκδίωξη του κακού». Κατά τον 19ο και 20ό αιώνα, το έθιμο εδραιώθηκε, με τους πιστούς να καταφεύγουν αρχικά σε αυτοσχέδιες κατασκευές και στη συνέχεια σε εμπορικά διαθέσιμες κροτίδες.
Σε ορισμένες περιοχές της χώρας, η πρακτική αυτή απέκτησε ιδιαίτερα έντονα χαρακτηριστικά. Ο ρουκετοπόλεμος στη Χίο, τα δυναμιτάκια στην Πελοπόννησο και οι μπαλοθιές στην Κρήτη αποτελούν χαρακτηριστικά παραδείγματα τοπικών εθίμων που συνδυάζουν το στοιχείο της παράδοσης με την ένταση και τον κίνδυνο.
Ωστόσο, ήδη από τα μέσα του 20ού αιώνα, η Πολιτεία επιχείρησε να περιορίσει τη χρήση κροτίδων, καθώς τα ατυχήματα άρχισαν να πολλαπλασιάζονται. Σήμερα, η κατοχή και χρήση τους χωρίς άδεια είναι παράνομη, χωρίς αυτό να έχει καταφέρει να εξαλείψει το φαινόμενο.
Κάθε χρόνο, ιδιαίτερα τη νύχτα της Ανάστασης, καταγράφονται τραυματισμοί — συχνά σοβαροί — με τα νοσοκομεία να δέχονται περιστατικά που κυμαίνονται από εγκαύματα μέχρι ακρωτηριασμούς. Οι ειδικοί προειδοποιούν ότι το ζήτημα δεν είναι απλώς θέμα παράδοσης, αλλά δημόσιας ασφάλειας.
Έτσι, η συζήτηση παραμένει ανοιχτή: πρόκειται για ένα λαϊκό έθιμο που αξίζει να διατηρηθεί ή για μια επικίνδυνη συνήθεια που απαιτεί οριστική επανεξέταση;
