(μια ήσυχη απογραφή τις πρώτες μέρες της νέας χρονιάς )
Της Δανάης Πατρικίου
Δεν χρειάζεται να υπάρχει δράμα για να τελειώσει κάτι.
Μερικές φορές απλώς… έχει κουράσει.
Έχει βαρύνει.
Έχει κάνει τον κύκλο του και το κρατάμε μόνο από συνήθεια ή από φόβο.
Και κάπως έτσι, οι τελευταίες μέρες του χρόνου μοιάζουν με ένα δωμάτιο γεμάτο πράγματα:
άλλα χρήσιμα, άλλα πολύτιμα, άλλα πεταμένα στη μέση, άλλα που δεν θυμόμαστε καν γιατί τα έχουμε.
Δεν είναι ότι πρέπει να “γίνουμε καλύτεροι” τις πρώτες μέρες του χρόνου, Αλλά ίσως μπορούμε να γίνουμε λίγο πιο ελαφριοί.
Όχι με μεγάλες αποφάσεις.
Με μικρές, αληθινές επιλογές:
τι αφήνω πίσω και τι κρατάω.
Να αφήσουμε πίσω… την τελειότητα που μας εξαντλεί
Την τελειότητα που δεν είναι στόχος, αλλά τιμωρία.
Την τελειότητα που λέει: “αν δεν κάνεις τα πάντα σωστά, δεν αξίζει”.
Ίσως αυτή τη χρονιά να αφήσουμε πίσω:
- την ανάγκη να είμαστε πάντα λειτουργικοί
- την ιδέα ότι πρέπει να τα προλαβαίνουμε όλα
- τον εσωτερικό κριτή που δεν ικανοποιείται ποτέ
Γιατί, αλήθεια, πόσες στιγμές χάσαμε προσπαθώντας να τις κάνουμε τέλειες;
Τι κρατάμε αντί γι’ αυτό;
Την επάρκεια. Το “καλό είναι αρκετό”.
Το “είμαι άνθρωπος”.
Να αφήσουμε πίσω… τη σύγκριση
Η σύγκριση είναι ένα από τα πιο ύπουλα βάρη.
Δεν σε σπρώχνει να γίνεις καλύτερος.
Σε κάνει να νιώθεις συνεχώς πίσω.
Και το πρόβλημα είναι ότι δεν έχει τέλος.
Πάντα κάποιος είναι:
πιο επιτυχημένος, πιο όμορφος, πιο άνετος, πιο ήρεμος, πιο “σωστός”.
Ίσως να αφήσουμε πίσω:
- το scrolling που μας αδειάζει
- την ανάγκη να αποδείξουμε ότι “τα καταφέρνουμε”
- τη σκέψη “οι άλλοι ζουν καλύτερα”
Τι κρατάμε αντί γι’ αυτό;
Το μέτρο. Την ευγνωμοσύνη χωρίς ροζ φίλτρο.
Το “η ζωή μου δεν είναι διαγωνισμός”.
Να αφήσουμε πίσω… τις σχέσεις που μας μικραίνουν
Όλοι έχουμε ανθρώπους που μας κάνουν να αμφιβάλλουμε για τον εαυτό μας.
Όχι επειδή μας λένε μεγάλα κακά.
Αλλά επειδή μέσα τους πάντα νιώθουμε απολογούμενοι
Ίσως να αφήσουμε πίσω:
- την εξήγηση σε όσους δεν θέλουν να καταλάβουν
- την ανοχή στην ασέβεια “για να μην γίνει θέμα”
- τη συνήθεια να είμαστε εμείς πάντα οι “εύκολοι”
Δεν είναι πάντα εύκολο.
Αλλά το σώμα μας ξέρει.
Νιώθει.
Τι κρατάμε αντί γι’ αυτό;
Τις σχέσεις που μας κάνουν να αναπνέουμε.
Τους ανθρώπους που δεν χρειάζεται να μας “αντέξουν” — απλώς μας αγαπούν.
Να αφήσουμε πίσω… την ενοχή για το ότι δεν είμαστε όπως “πρέπει”
Ενοχή επειδή δεν χαρήκαμε αρκετά.
Ενοχή επειδή δεν είμαστε “ευγνώμονες” όσο θα έπρεπε.
Ενοχή επειδή κουραστήκαμε.
Ενοχή επειδή δεν τα προλάβαμε όλα.
Ενοχή μήπως και δεν κάναμε όσα μπορούσαμε για τα παιδιά μας
Αλλά η ενοχή δεν είναι πάντα ένδειξη ηθικής.
Μερικές φορές είναι απλώς μια παλιά φωνή που μας έμαθε ότι πρέπει να είμαστε
«εύκολοι στόχοι»
Ίσως να αφήσουμε πίσω:
- το “φταίω” που λέμε πριν καν ακούσουμε
- τη συνήθεια να απολογούμαστε για τις ανάγκες μας
- το “μην γίνω βάρος”
Τι κρατάμε αντί γι’ αυτό;
Τη φροντίδα. Την κατανόηση.
Την ιδέα ότι οι ανάγκες μας δεν είναι υπερβολές.
Να αφήσουμε πίσω… το “θα ξεκινήσω όταν”
Όταν χάσω βάρος.
Όταν έχω χρόνο.
Όταν είμαι πιο έτοιμος/η.
Όταν δεν φοβάμαι.
Και περνάει ο χρόνος.
Κι εμείς περιμένουμε να γίνουμε κάτι άλλο για να ζήσουμε.
Ίσως να αφήσουμε πίσω:
- την αναβολή της χαράς
- την αναμονή της τέλειας συνθήκης
- την ιδέα ότι “δεν είναι η ώρα μου”
Τι κρατάμε αντί γι’ αυτό;
Το “ξεκινάω μικρά”.
Το “κάνω ένα βήμα”.
Το “δεν χρειάζεται να είμαι έτοιμος/η για όλα — αρκεί για το πρώτο”.
Και τι να κρατήσουμε;
Να κρατήσουμε… τις μικρές σταθερές
Την ώρα που κοιμόμαστε λίγο πιο νωρίς.
Το περπάτημα.
Το “ένα ποτήρι νερό”.
Το μήνυμα σε έναν άνθρωπο που αγαπάμε.
Το διάβασμα μιας σελίδας.
Τη μουσική που μας αλλάζει διάθεση.
Δεν είναι μικρά.
Είναι ο τρόπος που κρατάμε τον εαυτό μας.
Να κρατήσουμε… την ειλικρίνεια
Όχι τη σκληρή ειλικρίνεια που κόβει.
Την ήσυχη ειλικρίνεια που λέει:
- “δεν είμαι καλά σήμερα”
- “δεν μπορώ άλλο”
- “φοβάμαι”
- “χρειάζομαι βοήθεια”
- “σ’ αγαπάω”
Η αλήθεια δεν είναι πάντα άνετη.
Αλλά είναι πάντα καθαρή.
Να κρατήσουμε… την τρυφερότητα
Τη στιγμή που δεν πιέζουμε τον εαυτό μας να “αντέξει”.
Τη στιγμή που μιλάμε πιο γλυκά μέσα μας.
Τη στιγμή που θυμόμαστε ότι η ζωή είναι δύσκολη και δεν χρειάζεται να την κάνουμε δυσκολότερη με αυτοτιμωρία.
Η τρυφερότητα δεν είναι αδυναμία.
Είναι αντοχή.
Να κρατήσουμε… τους ανθρώπους που δεν μας κρίνουν συνέχεια
Κάποιους δεν τους βλέπεις συχνά, αλλά νιώθεις ασφαλής.
Κάποιους τους βλέπεις κάθε μέρα, και έχουν έναν καλό λόγο να πουν.
Κάποιους που δεν είναι «συγγενείς εξ αίματος» αλλά και στις τρεις τα ξημερώματα αν τους καλέσεις, θα βοηθήσουν, θα σταθούν, θα συντρέξουν
Μια μικρή άσκηση για τις τελευταίες μέρες
Αν θέλεις να το κάνεις πράξη, γράψε σε ένα χαρτί δύο λίστες:
5 πράγματα που αφήνω πίσω
(πράγματα που με βαραίνουν, με κουράζουν, με μικραίνουν)
5 πράγματα που κρατάω
(πράγματα που με στηρίζουν, με ηρεμούν, με κάνουν να νιώθω “εγώ”)
Και μετά διάλεξε ένα μόνο:
ένα πράγμα που θα αφήσεις λίγο πιο πίσω
και ένα πράγμα που θα κρατήσεις λίγο πιο κοντά.
Μόνο ένα.
Για αρχή.
Δεν χρειάζεται να αλλάξεις ζωή σε μία μέρα.
Δεν χρειάζεται να κάνεις επανεκκίνηση.
Αρκεί να κάνεις χώρο.
Να αφήσεις πίσω ό,τι δεν σε χωράει πια
και να κρατήσεις ό,τι σε βοηθά να αναπνέεις.
Γιατί αυτό είναι, τελικά, μια καινούργια χρονιά:
όχι μια υπόσχεση τελειότητας — αλλά μια επιλογή αλήθειας.
