Δεν είναι ότι δεν έχουμε χρόνο.
Είναι ότι δεν βρίσκουμε την ησυχία της σιωπής
Μπορεί να καθίσεις στον καναπέ, να πεις “θα ξεκουραστώ”, και πέντε λεπτά μετά να συνειδητοποιείς ότι:
- βλέπεις βίντεο,
- απαντάς σε μηνύματα,
- σκέφτεσαι τι ξέχασες,
- και νιώθεις πιο κουρασμένος απ’ πριν.
Κάπως έτσι μοιάζει η υπερδιέγερση:
όχι ως “τρέλα”, αλλά ως ένα νευρικό σύστημα που δεν προλαβαίνει να κατεβάσει ταχύτητα.
Τι σημαίνει υπερδιέγερση (με απλά λόγια)
Είναι όταν ο εγκέφαλος λαμβάνει περισσότερα ερεθίσματα απ’ όσα μπορεί να επεξεργαστεί και μένει σε μια συνεχή εσωτερική εγρήγορση.
Η εποχή μας την καλλιεργεί με :
- ειδοποιήσεις
- multitasking
- πληροφορίες
- απαιτήσεις
- σύγκριση
- “να είσαι διαθέσιμος”
Δεν φταίμε που κουραστήκαμε.
Απλώς ζούμε σε ένα περιβάλλον που δεν αφήνει χώρο να ακούσεις τον εαυτό σου.
Πώς φαίνεται αυτό στην καθημερινότητα
Μερικά σημάδια υπερδιέγερσης που πολλοί αναγνωρίζουν:
- δυσκολία να συγκεντρωθείς
- νευρικότητα χωρίς “συγκεκριμένη” αιτία
- ανάγκη για κάτι συνέχεια (μουσική, βίντεο, scroll)
- αίσθηση ότι είσαι πίσω
- χαμηλή ανοχή: σε θόρυβο, σε ανθρώπους, σε “μικρά”
- υπερανάλυση
- εξάντληση αλλά όχι ύπνος
Και το πιο ύπουλο:
έχεις ξεχάσει πώς είναι να βαριέσαι.
Κι όμως η βαρεμάρα είναι πύλη για ηρεμία.
Γιατί δεν μας αρκεί η “ξεκούραση”
Γιατί πολλές φορές δεν ξεκουραζόμαστε — απλώς αλλάζουμε είδος ερεθίσματος.
Το σώμα θέλει:
- χαμηλό ρυθμό
- λιγότερα σήματα
- αίσθηση “δεν πρέπει να κάνω κάτι τώρα”
Αλλά εμείς ξεκουραζόμαστε με:
- πληροφορία
- σύγκριση
- ερεθισμό
- ανταπόκριση
Και αυτό δεν είναι ηρεμία. Είναι άλλος ένας θόρυβος
3 μικρές “σιωπές” που κάνουν διαφορά
Δεν χρειάζεται να μπες σε ….. μοναστήρι.
Χρειάζεται μικρές, καθημερινές παύσεις.
1) 3 λεπτά χωρίς κινητό μόλις ξυπνήσεις
Πριν δεις τι γίνεται έξω, δες πώς είσαι μέσα.
2) Μια βόλτα χωρίς μουσική
Η σιωπή στην αρχή σε “αγχώνει”.
Μετά σε γειώνει.
3) Ένα πράγμα τη φορά
Να φας χωρίς scrolling.
Να περπατήσεις χωρίς μηνύματα.
Να μιλήσεις χωρίς να κοιτάς οθόνη.
Είναι μικρό. Αλλά λέει στο σώμα:
“δεν τρέχουμε”.
Το πιο σημαντικό μήνυμα
Η ηρεμία δεν είναι πολυτέλεια.
Είναι βασική ανάγκη.
Και ίσως η πιο επαναστατική πράξη σήμερα είναι να πεις:
“Δεν θέλω να είμαι πάντα διαθέσιμος.”
“Θέλω να είμαι παρών.”
