Υπάρχει μια ιδιαίτερη μορφή πληγής: να αγαπάς τον άνθρωπό σου και, ταυτόχρονα, να νιώθεις ότι τα παιδιά σου δεν τον δέχονται.
Και κάπου ανάμεσα στις λέξεις “μην τον φέρεις” ή “δεν μου αρέσει” ακούς κάτι πιο βαθύ:
“Δεν νιώθω ασφαλής / δεν νιώθω ότι με βλέπεις / φοβάμαι ότι θα σε χάσω.”
Πριν κάνεις το θέμα “σύγκρουση”, αξίζει να το δεις ως μήνυμα.
Πρώτα: μη βιαστείς να πάρεις θέση “στρατοπέδου”
Το πιο εύκολο είναι να κάνουμε ένα από τα δύο:
- να θυμώσουμε (“είσαι αχάριστος/η”)
- ή να υποχωρήσουμε (“εντάξει, δεν θα τον ξαναφέρω”)
Αλλά και τα δύο κρύβουν κάτι: ότι το παιδί κρατά δύναμη πάνω στη ζωή σου ή ότι ο σύντροφός σου γίνεται “αντίπαλος”.
Ο στόχος είναι άλλος: να ακουστεί το παιδί, χωρίς να ακυρωθεί η δική σου επιλογή.
Ρώτα: “τι ακριβώς σε ενοχλεί;”
Οι αντιρρήσεις των παιδιών συνήθως πέφτουν σε 4 κατηγορίες:
Α) Ζήλια / φόβος απώλειας
“Σε παίρνει από μένα.”
(ακόμη και σε ενήλικα παιδιά)
Β) Πένθος / πίστη στον άλλο γονιό
“Ακυρώνεις τον πατέρα/τη μητέρα μου.”
Γ) Αξίες / τρόπος
“Δεν μου αρέσει ο τρόπος που μιλάει / στέκεται / φέρεται.”
Δ) Προστατευτισμός
“Σε φοβάμαι ότι θα σε πληγώσει.”
Εσύ χρειάζεσαι να καταλάβεις σε ποιο κουτί ανήκει.
Γιατί κάθε κουτί θέλει άλλη απάντηση.
Άκου χωρίς να απολογείσαι για την αγάπη σου
Δοκίμασε μια φράση σαν αυτή:
«Θέλω να σε ακούσω πραγματικά.
Και θέλω να ξέρεις ότι η σχέση μου μαζί σου δεν απειλείται από κανέναν.
Είσαι παιδί μου. Αυτό δεν αλλάζει.»
Αυτό που χρειάζονται συχνά τα παιδιά δεν είναι να “κερδίσουν”.
Είναι να βεβαιωθούν ότι δεν χάνουν τη θέση τους.
Βάλε όρια με ηρεμία (όχι με τιμωρία)
Υπάρχει διαφορά ανάμεσα σε:
- “σου επιτρέπω να με προσβάλεις”
και σε - “σέβομαι τα συναισθήματά σου”
Φράσεις που κρατούν και τα δύο:
- «Δέχομαι ότι δεν σου αρέσει. Δεν δέχομαι προσβολές.»
- «Μπορείς να έχεις άποψη, αλλά δεν θα με βάλεις να διαλέξω.»
- «Δεν θα μιλάμε άσχημα. Αν συμβεί, θα σταματήσουμε τη συζήτηση.»
Μην τους ζητάς να τον αγαπήσουν. Ζήτα τους να τον σέβονται.
Αυτό είναι τεράστια διαφορά.
Μπορείς να πεις:
- «Δεν χρειάζεται να τον συμπαθείς. Χρειάζεται να υπάρχει σεβασμός.»
- «Δεν σε πιέζω να δεθείς. Σε πιέζω μόνο να μην είναι το σπίτι πεδίο μάχης.»
Δώσε χρόνο και χώρο (και κάνε το “δέσιμο” μικρό)
Όταν προσπαθείς να επιβάλεις οικειότητα, φέρνεις αντίδραση.
Εναλλακτικά:
- Κράτα κάποιες στιγμές μόνο “γονιός–παιδί”
- Κάνε τις κοινές συναντήσεις σύντομες και με ουδέτερο πλαίσιο
(π.χ. καφές έξω, όχι οικογενειακό τραπέζι 5 ωρών) - Μην ζητάς “να κάτσουμε όλοι μαζί”
Η οικειότητα δεν χτίζεται με σχέδιο, χτίζεται με εμπειρίες που δεν πιέζουν.
Αν υπάρχει πραγματικός λόγος ανησυχίας, δες το καθαρά
Μερικές φορές το παιδί δεν είναι απλώς “δύσκολο”. Μπορεί να βλέπει κάτι:
- υποτίμηση, έλεγχο, αγένεια, πίεση
- ξεκάθαρη ασέβεια
- χειριστικότητα
Εδώ δεν χρειάζεται άμυνα — χρειάζεται παρατήρηση.
Ρώτα τον εαυτό σου:
“Αν αυτό συνέβαινε σε φίλη μου, τι θα της έλεγα;”
Αν τα παιδιά είναι ενήλικα: θυμήσου ότι είσαι κι εσύ άνθρωπος
Πολλοί γονείς νιώθουν ότι πρέπει να πάρουν “άδεια” για να αγαπήσουν.
Δεν χρειάζεται.
Μπορείς να το πεις έτσι:
«Σας αγαπάω βαθιά.
Και έχω δικαίωμα σε μια ζωή που με χωράει.
Το ένα δεν ακυρώνει το άλλο.»
Αυτό δεν είναι εγωισμός. Είναι ωριμότητα.
Κλείσιμο: μια αλήθεια που δύσκολα λέμε
Το παιδί σου μπορεί να μη συμπαθήσει ποτέ τον σύντροφό σου.
Αλλά μπορεί να μάθει να σέβεται τη ζωή σου.
Και μπορεί εσύ να μάθεις να κρατάς τη σχέση με το παιδί σου χωρίς να θυσιάζεις τον εαυτό σου.
Στο τέλος, ο στόχος δεν είναι να υπάρχει τέλεια συμφωνία.
Είναι να υπάρχει αγάπη χωρίς εκβιασμούς και σχέσεις χωρίς στρατόπεδα.
Μικρό “σκονάκι φράσεων”
- «Θέλω να σε ακούσω χωρίς να μαλώσουμε.»
- «Η θέση σου στη ζωή μου δεν κινδυνεύει.»
- «Δεν θα με βάλεις να διαλέξω, αλλά θα σε ακούσω.»
- «Δεν χρειάζεται να τον αγαπήσεις — χρειάζεται να υπάρχει σεβασμός.»
- «Μπορείς να έχεις άποψη χωρίς προσβολές.»
