Γράφει η Νανά Παλαιτσάκη
Η ιστορία της Γωγώς Μαστροκώστα πρέπει σε καμία περίπτωση να είναι μόνο μια ιστορία τηλεοπτικής συγκίνησης. Είναι μια ιστορία ζωής που αναδεικνύει την αντοχή, την αγάπη και την αξιοπρέπεια και ίσως γι’ αυτό αγγίζει τόσο βαθιά. Όχι επειδή αφορά μια γνωστή γυναίκα, αλλά επειδή πίσω από τη δημοσιότητα κρύβεται κάτι απόλυτα ανθρώπινο: ο φόβος της απώλειας, η δύναμη της οικογένειας και η ανάγκη να προλάβεις τη ζωή πριν σε προλάβει εκείνη.
Όταν η ίδια μίλησε δημόσια για τη μάχη της με τον καρκίνο, δεν το έκανε για να προκαλέσει λύπηση. Περιέγραψε μια περίοδο που ήρθε σχεδόν ταυτόχρονα με τη γέννηση της κόρης της — μια στιγμή που για κάθε γυναίκα σηματοδοτεί την αρχή μιας νέας ζωής. Για εκείνη, όμως, συνυπήρξε με την αγωνία της επιβίωσης. Αυτή η σύγκρουση ανάμεσα στη χαρά και στον φόβο είναι ένα δυνατό σημείο στην ιστορία της, γνώριμο όμως για πολλούς που βιώνουν χαρμολύπες.
Μέσα σε μια πορεία ετών, με διαστήματα ύφεσης της νόσους αλλά και υποτροπών υπήρξε μια εικόνα σπάνια για την εποχή μας: ένας άνθρωπος που έμεινε ακλόνητος δίπλα της και δεν έσπασε ούτε μία στιγμή.
Ο σύντροφός της, ο Τραϊανός Δέλλας, δεν λειτούργησε ως “ήρωας” των πρωτοσέλιδων αλλά ως κάτι πολύ πιο ουσιαστικό — ένας συνοδοιπόρος. Παρών στις δύσκολες στιγμές, στις θεραπείες, στις σιωπές, στην καθημερινότητα που αλλάζει όταν η αρρώστια μπαίνει μέσα στο σπίτι. Σε μια εποχή όπου οι σχέσεις συχνά δοκιμάζονται από πολύ λιγότερα, η στάση του υπενθυμίζει κάτι που μοιάζει να ξεχνάμε : Η αγάπη και η αφοσίωση δεν αξιολογείται στις εύκολες μέρες αλλά στην απόφαση να μοιραστείς τις δύσκολες.
Δεν θα επεκταθώ στην πληροφορία, απλώς θυμάμαι ότι όταν προπονούσε ομάδα στην Κρήτη, έφευγε με το πρωινό αεροπλάνο και γύριζε με την βραδινή πτήση για να είναι δίπλα στην γυναίκα του. Όταν κάποιοι φίλοι του δίνανε κουράγιο, εκείνος απαντούσε ότι «εγώ δεν τραβάω τίποτα, η Γωγώ τα τραβάει όλα». Ξέρετε πολλές φορές το κοινό μπερδεύεται. Βλέπει στις φωτογραφίες πρόσωπα που λάμπουν και χαμογελούν και θεωρούν ότι είναι παράλογο να συνυπάρχει στην ζωή τους, ο φόβος, ο πόνος και η αγωνία, σαν ..η εικονική λαμπρότητα της εικόνας να εξορκίζει κάθε κακό.
Ένα από τα κεντρικά πρόσωπα της ζωής της Γωγώς ήταν το παιδί της. Μεγάλωσε δίπλα σε μια μητέρα μαχήτρια. Τα παιδιά αντιλαμβάνονται περισσότερα απ’ όσα νομίζουμε, ακόμη και όταν αποφεύγεται η λεκτική επικοινωνία, νιώθουν την αγωνία, τις αλλαγές, την απουσία. Ο αποχαιρετισμός ενός γονιού — είτε έρχεται οριστικά είτε ως απειλή που πλανάται — αφήνει πάντα ένα αποτύπωμα. Γι’ αυτό και η ιστορία αυτή δεν αφορά μόνο την ασθένεια. Αφορά ολόκληρο τον κύκλο των φροντιστών που ζουν δίπλα σ’ έναν άνθρωπο που αγαπάνε και υποφέρει.
Γιατί τελικά, μέσα από τη δημόσια διαδρομή της Γωγώς Μαστροκώστα, αναδεικνύεται και κάτι βαθιά κοινωνικό: η σημασία της έγκαιρης διάγνωσης. Ο καρκίνος παραμένει μια λέξη που τρομάζει, όμως η πρόληψη και οι εξετάσεις σώζουν ζωές. Κι όσο περισσότερο μιλούν δημόσια πρόσωπα με ειλικρίνεια και χωρίς δραματοποίηση, τόσο περισσότερο βοηθάνε εκείνους που η άρνηση ή ο φόβος τους κρατούν μακριά από τις προληπτικές εξετάσεις ή τον γιατρό.
Ίσως αυτό να είναι και το πιο σημαντικό μήνυμα αυτής της ιστορίας. Όχι ο πόνος, αλλά η στάση απέναντί του. Η αξιοπρέπεια απέναντι στην αβεβαιότητα. Η αγάπη που μένει. Και η ζωή που, ακόμα και μέσα από τις πιο σκοτεινές διαδρομές, επιμένει να ζητά χώρο για ελπίδα.
