Η αρχή της περιπέτειας !
Της Δανάης Πατρικίου
Το αυτοκίνητο γεμίζει βαλίτσες, ρούχα, φάρμακα, παιχνίδια, τρόφιμα, πετσέτες και αντηλιακά. Τα παιδιά ενθουσιασμένα. Ο σύζυγος χαρούμενος που “φεύγουμε επιτέλους”.
Και εκείνη;
Εκείνη έχει ήδη αρχίσει να σκέφτεται αν το ψυγείο του εξοχικού λειτουργεί, τι θ’ ανακαλύψει ως βλάβες, αν ο κήπος είναι εντάξει, αν ίσως πρέπει να σταματήσουν πριν για σούπερ μάρκετ και μετά να περάσουν από τον χασάπη για να πάρουν κρέατα, επειδή το ΣΚ θα τους επισκεφθούν τα πεθερικά, μαζί με τους κουμπάρους και τα παιδιά τους.
Οι διακοπές της έχουν ήδη ξεκινήσει. Με την διαφορά ότι έχει φορτωθεί σχεδόν όλη την λάντζα του χειμώνα, μαζί με επιπλέον άγχη, καθώς με δεδομένο το εξοχικό, δεν θα μείνουν χωρίς επισκέπτες σχεδόν ποτέ. Μεγάλη χαρά για τα παιδιά και τον σύζυγο καθώς τους περισσότερους τους προσκαλούν οι ίδιοι, αλλά ….
Η καθημερινότητας μιας γυναίκας στο εξοχικό.
Η αόρατη εργασία δεν παίρνει άδεια!
Η μαγειρική συνεχίζεται. Τα ψώνια συνεχίζονται. Τα πλυντήρια μπαίνουν πιο συχνά. Τα κρεβάτια στρώνονται. Οι πετσέτες γίνονται περισσότερες. Τα παιδιά πεινούν στις ίδιες ώρες. Το σπίτι λερώνεται συνέχεια, καθώς όλα είναι ανοιχτά και κόσμος πάει και έρχεται όλες τις ώρες
Το εξοχικό σπάνια σημαίνει απομόνωση
Σημαίνει: Γείτονες που περνούν “για έναν καφέ”, φίλοι των παιδιών που ξανασυναντιούνται κάθε καλοκαίρι, φίλοι του άντρα της, τα πεθερικά και των δύο, συναντήσεις για μπάρμπεκιου, όπου εκείνος ψήνει και εκείνη κόβει στην κουζίνα σαλάτες και πατάτες, στρώνει τραπέζια, βγάζει πιάτα, ποτήρια, μαχαιροπήρουνα, χαρτοπετσέτες….
Η φιλοξενία που αποτελεί σίγουρα χαρά όταν γίνεται επιλεκτικά, μπορεί πολύ εύκολα να μετατρέψει την νοικοκυρά του σπιτιού σε «παιδί για όλες τις δουλειές για …όλους»
Το “εσύ τα καταφέρνεις καλύτερα”
Είναι ίσως η πιο επικίνδυνη φράση. Μοιάζει φιλοφρόνηση, αλλά είναι το τεράστιο «άλλοθι» που φορτώνει όλες τις ευθύνες στην γυναίκα
Η ενοχή όταν θέλει να μείνει μόνη
Πόσες γυναίκες έχουν πει: «Δεν θέλω σήμερα να μαγειρέψω.» ή «Δεν θέλω να έρθει κανείς σπίτι.» και αμέσως ένιωσαν ότι χάλασαν την διάθεση σχεδόν σε όλους.
Εκείνος μπορεί να πει: «Δεν πιστεύω να εννοείς τους δικούς μου που έρχονται με γεμάτα χέρια και η μαμά μου όλο ρωτάει τι να κάνει για να μην κουράζεσαι;» Τα παιδιά μπορεί να πουν « Έλα τώρα μαμά, τι θα πούμε στον Διονύση και την Σταυρούλα να μην έρθουν να παίξουμε; Αλλά όλο έχεις τα νεύρα σου ….»
Εκείνη μπορεί να κοιτάξει τα φαγωμένα της νύχια και να πάει στην βεράντα να πάρει ανάσες. Η οικογένεια θ’ ανταλλάξει βλέμματα του στυλ « Αφήστε την, θα της περάσει.»
Η επανάσταση που δεν γίνεται
Είναι εντυπωσιακό ότι πολλές γυναίκες φαντάζονται κάθε Αύγουστο το ίδιο σενάριο:
«Του χρόνου δεν θα έρθω. Καλύτερα να μείνω στο σπίτι στην Αθήνα και να πάνε μόνοι τους» Και όμως στην επόμενη καλοκαιρινή άδεια ξαναγεμίζει το αυτοκίνητο, όχι γιατί δεν έχει άποψη που μπορεί να υποστηρίξει αλλά γιατί λειτουργούν ισχυρές οικογενειακές προσδοκίες, η αγάπη προς τα παιδιά και η επιθυμία να μη στερηθούν οι άλλοι στιγμές που θεωρούν πολύτιμες.
Η επιστήμη
Τα τελευταία χρόνια χρησιμοποιείται όλο και περισσότερο ο όρος mental load (νοητικό φορτίο): το αόρατο έργο του να οργανώνεις, να προβλέπεις, να θυμάσαι και να συντονίζεις όσα χρειάζεται μια οικογένεια. Έρευνες δείχνουν ότι αυτό το φορτίο εξακολουθεί να επιβαρύνει δυσανάλογα τις γυναίκες, ακόμη και όταν εργάζονται ισότιμα με τους συντρόφους τους. Στις διακοπές, το περιβάλλον αλλάζει, αλλά η ευθύνη συχνά παραμένει η ίδια. Έτσι, η αλλαγή τόπου δεν συνεπάγεται απαραίτητα και πραγματική ξεκούραση.
Ίσως το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν πρέπει να ξαναπάει στο εξοχικό.
Ίσως το ερώτημα είναι αν μπορεί, για πρώτη φορά, να πάει χωρίς να κουβαλήσει μαζί της, όλες τις ανάγκες την οικογένειας μέσα στις σκέψεις της
Γιατί ξεκούραση δεν σημαίνει μόνο να αλλάζεις τόπο. Σημαίνει να αφήνεις, έστω για λίγο, και το βάρος της αδιάκοπης φροντίδας.
