Τα τηλεφωνήματα λιγόστεψαν, τα μηνύματα έγιναν σύντομα και οι μικρές καθημερινές κουβέντες λιγόστεψαν. Είναι απλώς η φυσιολογική εξέλιξη μιας σχέσης ή τα πρώτα σημάδια συναισθηματικής απομάκρυνσης;
Γράφει: Η Νανά Παλαιτσάκη
Όταν αρχίζει μια σχέση, οι ήχοι ειδοποιήσεων στο τηλέφωνο, δεν σταματούν σχεδόν ποτέ. Κάτι πάντα βρίσκετε να στείλετε ο ένας στον άλλον, ακόμη και από φανάρι σε φανάρι. Και …τα βράδια οι κουβέντες μπορεί να κρατήσουν τόσο όσο ο άλλος να μην δίνει σημάδια ζωής πια, απόδειξη ότι τον πήρε ο ύπνος με το τηλέφωνο στην αγκαλιά.
Και κάποια στιγμή πολλά απ’ όσα γράψαμε, χάνονται. Όχι φυσικά απότομα. Οι ειδοποιήσεις στο κινητό αραιώνουν, οι περιγραφές για το πως είναι η «μέρα» γίνονται όλο και λιγότερες και ίσως κάποιες κλήσεις μένουν αναπάντητες.
Τι άλλαξε;
Η τηλεφωνική επικοινωνία δεν είναι το θέμα. Θα ήταν αστείο να πιστέψουμε ότι το «μέτρο» στην αγάπη, προκύπτει από τις αλληλεπιδράσεις σε μηνύματα και κλήσεις.
Οι σχέσεις αλλάζουν. Η ένταση της αρχής συνήθως υποχωρεί, η καθημερινότητα παρεμβαίνει, οι επαγγελματικές υποχρεώσεις αυξάνονται και δύο άνθρωποι που αισθάνονται καλά μαζί δεν χρειάζεται να επιβεβαιώνουν συνεχώς ότι υπάρχουν ο ένας για τον άλλον. Μια σχέση που γίνεται ουσιαστική, δεν επιβεβαιώνεται από δεκάδες τηλεφωνικές επικοινωνίες ή μηνύματα Το ζήτημα επομένως δεν είναι πόσες φορές χτύπησε το τηλέφωνο. Το ζήτημα είναι τι άλλο έχει αλλάξει ή χαθεί μαζί με τα τηλεφωνήματα
Όταν σταματά το «θέλω να σου πω κάτι»
Υπάρχει μια μορφή οικειότητας που δεν έχει να κάνει ούτε με μεγάλες εξομολογήσεις ούτε με εντυπωσιακές εκδηλώσεις αγάπης. Το μοίρασμα στην σχέση που εξελίσσεται έχει πολύ μεγάλη σημασία. Είναι η αυθόρμητη επιθυμία ν’ ακούσεις ένα τραγούδι και να το στείλεις, είναι η χαλαρή στιγμή που θα καθίσετε δίπλα – δίπλα και θα μοιραστείς τόσο το αναπάντεχο της μέρας όσο και το πιο «γκρίζο» που σου άλλαξε την διάθεση ή ακόμη και το ότι έχεις νεύρα και θέλεις απλά να το πεις για να το ξέρει… Όταν, αυτές οι στιγμές αρχίζουν να μην είναι απαραίτητες για τον ένα από τους δύο ή και για τους δύο, είναι σαν να ήρθε η ώρα να σκεφτούμε αν μας επιλέγει ως τον άνθρωπο που θέλει να μοιράζεται την ζωή του ή αν η δοκιμαστική περίοδος ολοκληρώθηκε με αρνητικό πρόσημο.
Ποια σημάδια αξίζει να προσέξουμε;
Δεν επικοινωνεί αυθόρμητα πια. Εάν δεν τηλεφωνήσεις ή δεν στείλεις εσύ μήνυμα, μπορεί να περάσει μεγάλο διάστημα χωρίς επαφή.
Δεν μοιράζεται τις λεπτομέρειες της ημέρας του. Δεν πρόκειται για έλεγχο. Πρόκειται για εκείνη τη φυσική διάθεση να βάλουμε τον σύντροφό μας μέσα στον μικρόκοσμό μας.
Οι συζητήσεις μοιάζουν με διεκπεραίωση «Τι ώρα θα έρθεις;», «πού θα πάμε το Σάββατο;» « Θα πας να δεις τα παιδιά» ; Υπάρχει συνεννόηση, αλλά λιγοστεύει η ουσιαστική επικοινωνία.
Μειώνεται το ενδιαφέρον του για εσένα. Δεν ρωτά πώς πέρασες, τι σε απασχολεί, ή αν έχεις νέα για κάτι που περίμενες.
Αποφεύγει τις βαθύτερες συζητήσεις. Μια προσπάθεια να μιλήσεις για τη σχέση αντιμετωπίζεται με εκνευρισμό, αδιαφορία ή διαρκή αναβολή.
Το σημαντικότερο: αρχίζεις να αισθάνεσαι μόνη ή μόνος ενώ μπορεί να είστε μαζί.
Υπάρχει απαραίτητα κάποιος άλλος;
Όχι. Και ίσως αυτή είναι η πρώτη παγίδα στην οποία πέφτουμε. Όταν αλλάζει η συμπεριφορά ενός συντρόφου, το μυαλό συχνά αναζητά αμέσως έναν τρίτο άνθρωπο. Όμως η συναισθηματική απόσταση μπορεί να έχει πολλές αιτίες. Καταρχάς μπορεί να κουράστηκε και να προτιμά την εποχή που δεν ένιωθε «δεσμευμένος» ή «δεσμευμένη» στις ανάγκες μιας γνωριμίας που έγινε σχέση.
Είναι διαφορετικά να βρίσκεσαι όταν το επιτρέπουν οι επαγγελματικές υποχρεώσεις ή οι οικογενειακές ανάγκες ( αναφέρομαι στην περίπτωση που υπάρχουν παιδιά ) και διαφορετικά όταν δοκιμάζονται δυο άνθρωποι στις ανάγκες της καθημερινής ζωής. Σε αυτή την περίοδο δοκιμασίας, κάποιος μπορεί να φύγει. Τι κάνουμε όταν η απομάκρυνση είναι γεγονός.
Μην προσπαθήσεις να καλύψεις το κενό τηλεφωνώντας περισσότερο
Είναι ίσως η πιο αυθόρμητη αντίδραση. Ο άλλος απομακρύνεται; Πλησιάζουμε περισσότερο. Δεν τηλεφωνεί; Τηλεφωνούμε εμείς. Δεν στέλνει; Στέλνουμε δεύτερο μήνυμα. Δεν ρωτά; Προσπαθούμε να δημιουργήσουμε περισσότερες αφορμές για επικοινωνία. Όμως έτσι μπορεί να δημιουργηθεί ένας φαύλος κύκλος: όσο ο ένας αναζητά διαρκώς επιβεβαίωση, τόσο ο άλλος αισθάνεται πίεση και απομακρύνεται περισσότερο. Και όσο απομακρύνεται, τόσο αυξάνεται η ανασφάλεια του πρώτου. Η λύση δεν είναι να μετράμε κλήσεις και μηνύματα. Είναι να μιλήσουμε για αυτό που αισθανόμαστε πίσω από αυτά.
Τι δεν πρέπει να κάνουμε
Ανάκριση. Διαδικασία ελέγχου μέσω τρίτων . Όχι παιχνίδια του τύπου «δεν θα τηλεφωνήσω για να δω πόσο θα αντέξει». Μια καθαρή φράση μπορεί να είναι πολύ πιο χρήσιμη: «Νιώθω ότι τελευταία έχουμε απομακρυνθεί. Μου λείπει ο τρόπος που επικοινωνούσαμε και θέλω να καταλάβω αν το αισθάνεσαι κι εσύ.» Η απάντηση είναι σημαντική αλλά ακόμη πιο σημαντική είναι η στάση που θα κρατήσει μετά την συζήτηση. Ένας άνθρωπος μπορεί να πει «δεν συμβαίνει τίποτα» και να συνεχίσει να απομακρύνεται. Μπορεί όμως να πει «έχεις δίκιο, έχω κλειστεί στον εαυτό μου» και να προσπαθήσει πραγματικά να ξαναβρεί την επαφή. Οι σχέσεις δεν κρίνονται μόνο από τις εξηγήσεις. Κρίνονται και από την προθυμία δύο ανθρώπων να συναντηθούν ξανά συναισθηματικά.
Στην αρχή μιας σχέσης μπορεί να θέλουμε να μιλάμε ασταμάτητα. Μετά από έξι μήνες ή ένα χρόνο, η ανάγκη αυτή φυσιολογικά αλλάζει. Η σιωπή μπορεί ακόμη και να γίνει ένδειξη οικειότητας όταν δύο άνθρωποι αισθάνονται ασφαλείς στην σχέση. Όμως η πορεία από τον ενθουσιασμό του πρώτου διαστήματος σε σχέση, εμπεριέχει και την απόρριψη του ενός από τον άλλον. Γνωρίζοντας τον άλλον στην καθημερινότητά του, μπορεί ν’ αντιληφθεί ο ένας ή και οι δυο μαζί, ότι οι συνήθειες τους είναι εντελώς διαφορετικές, από το αν είναι σχολαστικοί με την καθαριότητα, μέχρι αν τους αρέσει να βλέπουν ταινία πριν κοιμηθούν.
Είναι πολλές φορές που νομίζουμε ότι τα «μικροπράγματα» πρέπει να τα παραβλέπουμε, όμως το πόσο μεγάλη ή μικρή σημασία παίζει ο τρόπος που τρώει ή που οδηγεί ο άλλος είναι ζήτημα που μπορεί ν’ αξιολογήσει και να καταλάβει μόνο «ο άλλος» που πρωταγωνιστεί στην σχέση και να επιλέξει αν θα παρακάμψει τις διαφορές, αν θα συζητήσει ή αν θα εξαφανιστεί.
