Ο νάρκισσος φελός γίνεται το αφεντικό.
Ο θρασύς αλαζόνας παίρνει την προαγωγή.
Οι κατσικοκλέφτες παίρνουν τα λεφτά του ΟΠΕΚΕΠΕ.
Κι εσύ — που δεν πάτησες κανέναν, που δούλεψες τίμια, που είπες «ας μην ενοχλήσω» — δουλεύεις διπλά για να σε προσπεράσει αυτός που σε πάτησε.
Και κάπου εκεί γεννιέται μια πολύ επικίνδυνη σκέψη:
«Μήπως τελικά η ηθική είναι μειονέκτημα;»
Με τόσα σκάνδαλα στην Ελλάδα…
με τόσες ιστορίες διαπλοκής…
με τόσους ανθρώπους που φαίνεται να ανεβαίνουν χωρίς αρχές, χωρίς όρια και χωρίς τύψεις…
πολλοί αρχίζουν να πιστεύουν ότι ο κόσμος ανταμείβει ακριβώς αυτούς που δεν έχουν φρένο.
Σταμάτα εδώ.
Γιατί υπάρχει μια αλήθεια που σχεδόν κανείς δεν λέει καθαρά.
Το μεγάλο ψέμα της επιτυχίας
Βλέπουμε το αποτέλεσμα και αγνοούμε το κόστος.
Βλέπουμε τον θρασύ να προχωρά και δεν βλέπουμε τις σχέσεις που κατέστρεψε.
Βλέπουμε τον αλαζόνα να διοικεί και δεν βλέπουμε την ανασφάλεια που κρύβει.
Βλέπουμε τον απατεώνα να πλουτίζει και δεν βλέπουμε το μόνιμο άγχος του να μην αποκαλυφθεί.
Ο ανθρώπινος εγκέφαλος έχει μια τάση: εστιάζει στους νικητές και ξεχνά όλους εκείνους που κατέρρευσαν ακολουθώντας τον ίδιο δρόμο.
Έτσι δημιουργείται η ψευδαίσθηση ότι η ανηθικότητα είναι συνταγή επιτυχίας.
Δεν είναι.
Είναι απλώς πιο θορυβώδης.
Γιατί οι νάρκισσοι ανεβαίνουν συχνά γρήγορα
Η ψυχολογία έχει μελετήσει εκτενώς τα ναρκισσιστικά χαρακτηριστικά.
Οι άνθρωποι με έντονο ναρκισσισμό εμφανίζονται συχνά:
πιο σίγουροι από όσο πραγματικά είναι,
πιο αποφασιστικοί,
πιο πρόθυμοι να διεκδικήσουν εξουσία,
πιο άνετοι στο να αυτοπροβάλλονται.
Σε μια πρώτη γνωριμία αυτό συχνά εκλαμβάνεται ως ηγετική ικανότητα.
Το πρόβλημα φαίνεται αργότερα.
Όταν χρειαστεί συνεργασία.
Όταν χρειαστεί ανάληψη ευθύνης.
Όταν χρειαστεί ενσυναίσθηση.
Τότε αποκαλύπτεται ότι η αυτοπεποίθηση δεν ήταν πάντα ικανότητα και ότι η εικόνα δεν ήταν απαραίτητα ουσία.
Γι’ αυτό και πολλές έρευνες δείχνουν ότι οι ναρκισσιστές συχνά εντυπωσιάζουν στην αρχή, αλλά δυσκολεύονται να διατηρήσουν μακροχρόνια αποτελεσματικές σχέσεις και υγιείς ομάδες.
Το πρόβλημα δεν είναι η ηθική
Το πρόβλημα είναι η παθητικότητα.
Πολλοί καλοί άνθρωποι μπερδεύουν την ηθική με την αυτοακύρωση.
Νομίζουν ότι για να είναι αξιοπρεπείς πρέπει να είναι αόρατοι.
Νομίζουν ότι για να είναι ευγενικοί πρέπει να μην διεκδικούν.
Νομίζουν ότι για να είναι καλοί άνθρωποι πρέπει να λένε πάντα «ναι».
Όμως η ηθική δεν σημαίνει να σε πατάνε.
Η αξιοπρέπεια δεν σημαίνει σιωπή.
Η καλοσύνη δεν σημαίνει αδυναμία.
Μπορείς να έχεις αξίες και ταυτόχρονα να βάζεις όρια.
Μπορείς να είσαι έντιμος και ταυτόχρονα διεκδικητικός.
Μπορείς να είσαι συνεργάσιμος χωρίς να γίνεσαι θύμα.
Η πραγματική δύναμη
Οι κοινωνίες δεν καταρρέουν επειδή υπάρχουν ανήθικοι άνθρωποι.
Καταρρέουν όταν οι ηθικοί άνθρωποι αρχίζουν να πιστεύουν ότι η ηθική δεν έχει νόημα.
Εκεί βρίσκεται ο πραγματικός κίνδυνος.
Όχι όταν ο απατεώνας κερδίζει μία φορά.
Αλλά όταν ο τίμιος αποφασίζει να τον μιμηθεί.
Γιατί τότε χάνεται το τελευταίο αντίβαρο.
Το συμπέρασμα που αξίζει να θυμάσαι
Αν σήμερα νιώθεις ότι οι κανόνες σε κρατούν πίσω, μην βιαστείς να εγκαταλείψεις τις αξίες σου.
Ίσως αυτό που χρειάζεται να αφήσεις δεν είναι η ηθική σου.
Ίσως είναι η συνήθεια να μικραίνεις τον εαυτό σου.
Ο κόσμος δεν χρειάζεται περισσότερους νάρκισσους.
Χρειάζεται περισσότερους ανθρώπους που να έχουν χαρακτήρα, αυτοσεβασμό και θάρρος να διεκδικούν τη θέση τους χωρίς να πατούν πάνω στους άλλους.
Γιατί η πραγματική επιτυχία δεν είναι να φτάσεις ψηλά με κάθε κόστος.
Είναι να μπορείς να κοιτάζεις τον εαυτό σου στον καθρέφτη όταν φτάσεις εκεί.
Παρακολουθήστε την ανάλυση της Ψυχολόγου Αγνής Μαριακάκη με θέμα ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΦΙΛΟΤΙΜΟΙ ΜΕΝΟΥΝ ΠΙΣΩ ΚΑΙ ΠΩΣ ΤΟ ΑΛΛΑΖΕΙΣ
