Γράφει η Νανά Παλαιτσάκη
Κάθε φορά που ένα παιδί ή ένας έφηβος σηκώνει μαχαίρι απέναντι σε έναν συνομήλικό του, το πρόβλημα δεν είναι μόνο το παιδί. Είναι ολόκληρος ο κόσμος που τον μεγάλωσε.
Δεν είναι απλά δεκάδες τα περιστατικά βίας ανάμεσα σε παιδιά και έφηβους. Αν λάβουμε υπόψη την επικαιρότητα οι συμπλοκές, οι ξυλοδαρμοί, οι θανάσιμοι τραυματισμοί, σχεδόν μοιάζουν καθημερινότητα που πάει να πάρει την μορφή μιας παράλογης κανονικοποίησης
Κάθε φορά, μα κάθε φορά που κάποια απ’ αυτά τα γεγονότα, μεταδίδονται ως ρεπορτάζ, οι «άλλοι» αντιδρούν μ’ ένα μοτίβο που πλέον μοιάζει παραπάνω από αναμενόμενο. Σοκάρονται ή Συγκλονίζονται …Το σοκ διαρκεί κάποιες ώρες, όσο τα θέμα είναι στην επικαιρότητα και μετά περιμένουμε το επόμενο για να «ξανασυγκλονιστούμε»
Αυτό που θέλω να ρωτήσω όσους από εσάς έχετε την διάθεση να με διαβάζετε τώρα είναι : Γιατί συνεχίζουμε να κάνουμε ότι δεν καταλαβαίνουμε.
Η εύκολη απάντηση είναι ότι είναι «κακά παιδιά ή εγκληματικές προσωπικότητες»
Η ταυτότητα αυτή βοηθάει ως άλλοθι τους ενήλικες, για ν’ αποποιηθούν ευθύνη.
Τα παιδιά δεν γεννιούνται με μαχαίρια στα χέρια, ούτε με κατσαβίδια.
Τα παιδιά μαθαίνουν: ότι η ένταση λύνεται με ένταση, ότι η δύναμη επιβάλλεται, ότι ο σεβασμός κερδίζεται με φόβο.
Μια κοινωνία που ουρλιάζει, αλλά δεν ακούει
Οι ενήλικες είναι εξαντλημένοι, φοβισμένοι, θυμωμένοι, βυθισμένοι σ’ ένα χάος διαχείρισης μιας καθημερινότητας, με ακυρωμένη αυτοπεποίθηση και με διάθεση να βρουν διέξοδο να δραπετεύσουν, από την ζωή που βιώνουν.
Τα παιδιά τους, ή γενικά τα παιδιά μεγαλώνουν με δυνατά συναισθήματα μεν, με ελάχιστη καθοδήγηση όμως, από εκείνους που υποθετικά θα έπρεπε να τα εκπαιδεύουν.
Και τότε η βία γίνεται γλώσσα για να εκφράσουν τον θυμό τους Τα μουσικά τους ακούσματα υμνούν το έγκλημα, τους ακρωτηριασμούς, τα ναρκωτικά υιοθετώντας μια γλώσσα που μοιάζει με γρύλισμα και όχι με λόγο.
Τα social media δεν δημιούργησαν τη βία — την ενίσχυσαν
Η σύγκρουση δεν είναι καινούρια. Αυτό που είναι καινούριο είναι: Η δημόσια έκθεση, η ανάγκη για «εικόνα», η αφόρητη πίεση να μην φανείς αδύναμος μπροστά σε κοινό, όπου ο καυγάς, ή ο ξυλοδαρμός του άλλου, δεν απομονώνεται, δεν κρύβεται, δεν αποσιωπάται, αλλά γίνεται παράσταση, μεγάλο θέαμα, όπου όλοι νιώθουν ότι πρέπει να παίξουν έναν ρόλο
Αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, οι περισσότεροι γονείς δεν ξέρουν τι τους γίνεται και τα παιδιά μεγαλώνουν, χωρίς όρια, χωρίς συνέπειες, χωρίς σταθερές.
Το μαχαίρι, το κατσαβίδι, το ξυράφι είναι τα εργαλεία που λειτουργούν σαν επιταχυντές του θεάματος, που όχι μόνο δεν φροντίζουν να τα εξαφανίσουν, αλλά τις περισσότερες τα επιδεικνύουν ως τρόπαια.
Είναι πολύ άβολο, αλλά τα γεγονότα είναι γεγονότα και δεν αμφισβητούνται, τα παιδιά που χάνονται είτε ως θύτες είτε ως θύματα, μεγαλώνουν σε οικογένειες που δυσκολεύονται να συνδεθούν, από γονείς που μπορεί να μην ήθελαν να γίνουν γονείς, που πιθανόν να έχουν βασικές ελλείψεις παιδείας, που μπορεί να διάσημοι, αλλά να μην έχουν χρόνο, που μπορεί να μην έχουν αντοχές ν΄ ασχοληθούν με το παιδί τους, γιατί πρέπει να βρουν να πληρώσουν το νοίκι, γιατί πρέπει να δείξουν ότι «όλα καλά στο σπίτι».
Καταλήγω λοιπόν, στο όσο περισσότεροι άνθρωποι φέρνουν ασυνείδητα στον κόσμο ανθρωπάκια, τόσο περισσότερα περιστατικά βασανισμών και θανάτων θα προκύπτουν από παιδιά σε παιδιά ή από έφηβους σε έφηβους και μετά θα δηλώνουν όλοι συγκλονισμένοι.
