Γράφει η Νανά Παλαιτσάκη
Την έσφαξε δίπλα στα παιδιά του που κοιμόντουσαν με 45 μαχαιριές και προς το παρόν ξανα- ξανα -ξανα σοκάρονται όλοι, μέχρι το επόμενο θύμα που δεν θ’ αργήσει να έρθει, για να ξεκινήσει πάλι ο φαύλος κύκλος μιας δημόσιας κουβέντας που δεν δίνει καμία λύση. Το μόνο που μέχρι στιγμής έχει προσφέρει είναι η απαρίθμηση θυμάτων που γίνονται πιο πολλά.
Στην συγκεκριμένη μάλιστα περίπτωση δεν αντιμετωπίσαμε μια «ξαφνική τραγωδία». Δεν ήταν ούτε η κακιά η ώρα, ούτε η κακιά στιγμή. Ήταν μια προαναγγελθείσα δολοφονία. Η γυναίκα και βοήθεια είχε ζητήσει και φόβο είχε εκφράσει, αλλά όπως συμβαίνει, κάθε, κάθε, κάθε φορά δεν βρήκε την προστασία που τις άξιζε.
Μέχρι η πολιτεία ν’ αποφασίσει και να καταγράψει τις βιωματικές εμπειρίες θυμάτων που από τύχη δεν ακρωτηριάστηκαν και δεν δολοφονήθηκαν, γιατί μόνο όταν αντιληφθεί η περίφημη πολιτεία, τον γολγοθά και τον εξευτελισμό του θύματος όταν αποφασίζει να καταγγείλει τον δράστη της ενδοοικογενειακής βίας, τότε ίσως κάτι αλλάξει.
Και τώρα τι κάνουμε; Μέχρι ν’ αφυπνιστεί η πολιτεία, οι γυναίκες δεν έχουμε καμία πολυτέλεια εφησυχασμού. Αυτό σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει ότι η ευθύνη μεταφέρεται στο θύμα. Η ευθύνη ανήκει αποκλειστικά στον θύτη.
Σας το γράφω βιωματικά το να πιέζουμε τις «γυναίκες να μιλάνε» είναι μια πρόταση που δεν προστατεύει την γυναίκα σε καμία περίπτωση. Το να πάει μια γυναίκα να καταγγείλει τον άντρα ή τον σύντροφο σε αστυνομικό τμήμα, αν δεν αιμορραγεί, το δίκιο της δεν το βρίσκει σε καμία περίπτωση.
Με το που θα κάνει μήνυση στον κακοποιητή της, θα της κάνει ταυτόχρονα και εκείνος μήνυση, με το επιχείρημα ότι θέλει να τον εκδικηθεί γιατί τον ζηλεύει, ότι θέλει του πάρει τα παιδιά, ότι έχει εραστή και είναι υποβόλιμη και αφού υποβληθούν οι μηνύσεις, που θα πάει η γυναίκα; Στο σπίτι της για να φάει ξύλο; Σε φίλους που φοβούνται τον «τρελό μην τους καθαρίσει»; Σε ξενώνα; Και τα παιδιά με ποιον θα μείνουνε; Και αν κάνει κακό στα παιδιά; Μήπως να πάει τους γονείς της ; Μα κινδυνεύουν και εκείνοι… Να πάρει άτομα να την φυλάνε 24 ώρες την ημέρα, δεν έχει την οικονομική δυνατότητα. Το καθεστώς προστασίας των γυναικών θυμάτων ενδοοικογενειακής βίας, έτσι όπως λειτουργεί, περισσότερο προστατεύει τον δράστη από το θύμα.
Λοιπόν πρέπει οπωσδήποτε με το που μια καινούργια σχέση μας δίνει μικρά στοιχεία εμμονής, ζήλιας, ελέγχου, χειρισμού, όσο και αν είμαστε ερωτευμένες, να βρίσκουμε την δύναμη να φύγουμε. Το γράφω αυτό γιατί στην αρχή όταν αρχίζει να μας παρακολουθεί, να τσεκάρει κινητά και να ελέγχει ωράρια, μερικές κολακευόμαστε και σκεφτόμαστε « πω – πω με θέλει σαν τρελός» Δεν σε θέλει κούκλα σαν τρελός, είναι φεύγα να σωθείς.
Οι μανάδες και οι πατεράδες να ενημερώνουν τα κορίτσια τους για τον κίνδυνο. Εκτός από την ενημέρωση πρέπει να βρίσκονται οι γονείς του κοριτσιού και το οικογενειακό περιβάλλον σε εγρήγορση Οι γυναίκες που μπένουν σε σχέση πάλι, να μην ωραιοποιούν τον άλλον, να προσέχουν, Η προσοχή δεν είναι υπερβολή και η εγρήγορση δεν είναι υστερία. Έχει χρέος η καθεμία, ανεξάρτητα από ηλικία, μορφωτικό επίπεδο και οικονομική κατάσταση, να προστατεύσει πρώτα τον εαυτό της και μετά τα παιδιά της , με όποιο μέσο και με όποιο τρόπο.
Θα ήταν ουτοπικό να πιστέψω ότι πλησιάζει η μέρα που καμία γυναίκα δεν θα φοβάται να γυρίσει σπίτι. Μέχρι τότε όμως, καμία γυναίκα δεν πρέπει να είναι ανέμελη. Με το πρώτο σημάδι ελέγχου, εμμονής, ζήλιας και χειρισμού πρέπει να μιλήσει, να ζητήσει βοήθεια και να φύγει όσο πιο έγκαιρα μπορεί.
Γιατί αυτή τη στιγμή το μόνο που αποδεικνύουν οι αριθμοί είναι ότι οι γυναικοκτονίες πληθαίνουν. Γίνονται πρωτοσέλιδα για λίγες ημέρες. Μετά ξεχνιούνται. Μέχρι να έρθει η επόμενη γυναίκα που θα θαφτεί. Και τότε θα ξανασοκαριστούμε όλοι. Μέχρι την επόμενη.
