Υπάρχουν στιγμές που δεν μας αρέσουμε. Όχι επειδή κάτι άλλαξε δραματικά. Αλλά επειδή ψυχολογικά είμαστε πιεσμένοι. Τότε, αντί ν’ αναρωτηθούμε τι μας συμβαίνει αρχίζουμε να πειράζουμε την εικόνα μας. Αν έχουμε κατσαρά μαλλιά, κάνουμε ισιωτικές , αν έχουμε ίσια μαλλιά, εκνευριζόμαστε απίστευτα και αναζητούμε τις μπούκλες, αν το φυσικό μας χρώμα στα μαλλιά είναι το σκούρο καστανό, επιμένουμε να γίνουμε ξανθιές και αν τα μάτια μας είναι καστανά, φοράμε φακούς επαφής πράσινους ή μπλε.
Αντί ν’ αναρωτηθούμε τι πραγματικά συμβαίνει με μας, αρχίζουμε και αλλάζουμε: Τα μαλλιά, το σώμα, το πρόσωπο, τον χρόνο. Σαν να πιστεύουμε ότι «Αν αλλάξω αυτό, ίσως να αντέξω καλύτερα εμένα.».
Η μεγάλη παρεξήγηση είναι ότι : νομίζουμε ότι φταίει η εμφάνιση
Πολλές γυναίκες με αρμονικό σώμα, όμορφα χαρακτηριστικά και φυσική ισορροπία κοιτάζονται στον καθρέφτη και τα βλέπουν όλα λάθος.
Η γυναίκα που είναι φυσική καστανή, θέλει ν’ αλλάξει φυλή και να γίνει Νορβηγίδα, άλλη που δεν έχει περιττό βάρος, νιώθει «χοντρή» ζώντας σε μια διαρκή δυσανεξία με το σώμα και τα ρούχα της και άλλες μεγαλώνοντας αντί να χαίρονται που «είναι εδώ και ζουν» μπαίνουν σ’ έναν πόλεμο θέλοντας να σβήσουν κάθε σημάδι του χρόνου. Όχι ίσως από ματαιοδοξία, αλλά και από φόβο.
Δεν αλλάζουμε γιατί θέλουμε — αλλά γιατί δεν αντέχουμε
Αυτό είναι το κλειδί.Οι περισσότερες “λάθος αλλαγές” δεν γίνονται από έμπνευση.
Γίνονται από απόρριψη.
Δεν λέμε: «Θέλω να εξελιχθώ». Λέμε (σιωπηλά): «Δεν μου αρκώ έτσι όπως είμαι»
Και τότε:
- Η βαφή γίνεται μάσκα
- Η δίαιτα γίνεται τιμωρία
- Η αντιγήρανση γίνεται άρνηση ζωής Όχι φροντίδα.
Μια ψυχολογική αλήθεια που πονάει λίγο
Όταν δεν μας αρέσει ο εαυτός μας, δεν φταίει το σώμα μας. Φταίει ότι: Έχουμε κουραστεί, έχουμε απογοητευτεί, έχουμε χάσει επαφή με τη χαρά, συγκρινόμαστε διαρκώς με άλλους. Και τότε το σώμα και γενικότερα η εξωτερική εμφάνιση γίνεται ο πιο εύκολος στόχος. Γιατί το σώμα: φαίνεται, αλλάζει, διορθώνεται. Σε αντίθεση με τα συναισθήματα.
Η παγίδα της σύγκρισης
Ζούμε σε μια εποχή που: Βλέπουμε χιλιάδες εικόνες ανθρώπων στα social όλες μοιάζουν «άψογες » και καμία δεν μοιάζει ανθρώπινη. Και ξεχνάμε κάτι βασικό: η αρμονία δεν είναι copy–paste.
Αυτό που ταιριάζει σε κάποιον άλλον: Μπορεί να μην είναι αρμονική για σένα, να σε αγριεύει και να δείχνει «ξένο» επάνω σου. Η ομορφιά δεν είναι trend. Είναι σχέση.
Το πιο επικίνδυνο σημείο: όταν χάνουμε τη χαρά
Κάπου εκεί συμβαίνει το πιο θλιβερό πράγμα: Σταματάμε να χαιρόμαστε που είμαστε μοναδικές. Και αυτό δεν έχει ηλικία.
Συμβαίνει:
- στα 25
- στα 40
- στα 60
Όταν η ζωή γίνεται project αλλαγής και όχι εμπειρία.
Τι μπορούμε να κάνουμε όταν δεν μας αρέσουμε;
Όχι μεγάλες δηλώσεις. Όχι «αγάπα τον εαυτό σου».
Μικρά βήματα:
- Ας αναρωτηθούμε: «Τι μου λείπει πραγματικά;»
- Να ξεχωρίσουμε τη φροντίδα από την απόρριψη
- Να σταματήσουμε τις αλλαγές όταν μας αλλοιώνουν την εικόνα
- Να επιλέγουμε ό,τι αναδεικνύει, όχι ό,τι κρύβει
Και κυρίως, να θυμόμαστε ότι η μοναδικότητα δεν διορθώνεται. Αναγνωρίζεται
Δεν χρειάζεται να μας αρέσουμε κάθε μέρα. Αυτό είναι ανθρώπινο.
Αλλά αξίζει να προσέξουμε πότε οι αλλαγές που κάνουμε δεν μας αναδεικνύουν αλλά υποβιβάζουν την εικόνα μας. Η χαρά δεν προκύπτει όταν «διορθώνουμε», έρχεται όταν σταματήσουμε να πολεμάμε αυτό που ήδη είμαστε. Και αυτό, όσο απλό κι αν ακούγεται,
είναι πράξη βαθιάς ωριμότητας.
Πηγή: pubmed.ncbi.nlm.nih.gov
