Γράφει η Νανά Παλαιτσάκη
Είναι οκτώ παρά δέκα. Στις οκτώ πρέπει να φύγουμε. Έχουμε κάνει ντους, έχουμε βάλει καφέ και έχουμε αποφασίσει ότι σήμερα θα ετοιμαστούμε χωρίς άγχος. Στις οκτώ παρά πέντε στεκόμαστε μπροστά στην ανοιχτή ντουλάπα με την πετσέτα στο κεφάλι και νιώθουμε ένα στάδιο πριν τον πανικό. « Δεν έχω τι να φορέσω» !!
Η ντουλάπα, αν μπορούσε να μιλήσει, θα ζητούσε πραγματογνωμοσύνη. Οι κρεμάστρες έχουν στριμωχτεί τόσο ώστε για να βγει ένα πουκάμισο πρέπει να συναινέσουν άλλα τρία. Κάπου υπάρχει μια μπλούζα με καρτελάκι. Αν οι ραφές μπορούσαν να μιλήσουν, θα ούρλιαζαν ! Είναι τρία κουστούμια που έχουμε ξεχάσει ότι τα αγοράσαμε. Παρ’ όλα αυτά, εμείς δεν έχουμε τι να φορέσουμε.
Πολλά ρούχα λίγες απαντήσεις
Το «δεν έχω τι να φορέσω» έχει συνήθως ολόκληρη συνέχεια, την οποία παραλείπουμε για λόγους χρόνου. Δεν έχω κάτι που να μου αρέσει σήμερα, να συνδυάζεται με παπούτσια, τα σκουλαρίκια την τσάντα, το κραγιόν, να μην θέλει σιδέρωμα και να μην το έχουν δει πάνω από τρείς φορές.
Άλλο να διαθέτεις είκοσι μπλούζες και άλλο να βρίσκεις εκείνη που συνεργάζεται με το παντελόνι σου, το οποίο σου αναδεικνύει διακριτικά τις «γραμμές», κρύβοντας ατέλειες. Μερικά ρούχα είναι υπέροχα μόνα τους. Μέσα στην ντουλάπα μας, όμως, διατηρούν αυστηρή πολιτική μη συνεργασίας. Η φούστα δεν έχει το κατάλληλο επάνω μέρος, το σακάκι θέλει άλλο παντελόνι και τα παπούτσια απαιτούν μετακίνηση αποκλειστικά με συνοδό από το μπράτσο του οποίου θα περπατήσουμε τα είκοσι μέτρα του πεζοδρομίου, καθώς κάθε πεζοδρόμιο στην Ελλάδα, είναι σαν να περπατιέται μόνο από φακίρη.
Αγοράζουμε και για τη ζωή που φανταζόμαστε
Στο κατάστημα είμαστε συχνά μια κάπως διαφορετική εκδοχή του εαυτού μας. Αγοράζουμε για τις ανάγκες γυναίκας που θα εμφανιστεί σε περισσότερα δείπνα με εκπρόσωπους πρεσβείας και που δεν θα περπατήσει περισσότερο από πενήντα μέτρα, δεν θα χρησιμοποιήσει μέσα μεταφοράς και δεν θα οδηγήσει Αυτή η γυναίκα χρειάζεται οπωσδήποτε το συγκεκριμένο μεταξωτό τοπ. Η πραγματική μας ζωή, πάλι, περιλαμβάνει δουλειά , πιθανόν μετά σούπερ μάρκετ , μια σύντομη στάση στο φαρμακείο και τελευταία στο περίπτερο.
Αιτία του γυναικείου πανικού μπροστά στην ντουλάπα είναι και οι προσφορές.
Το «ήταν μισή τιμή» διαθέτει εντυπωσιακή πειθώ, ακόμη κι όταν δεν ξέρουμε πού ακριβώς θα φορέσουμε το απόκτημα. Το αγοράζουμε για μια περίσταση που θα προκύψει. Έκτοτε περιμένει εκείνο, περιμένουμε κι εμείς. Η περίσταση προφανώς δεν έχει ενημερωθεί.
Το ξεκαθάρισμα αναβάλλεται για συναισθηματικούς λόγους
Το καινούργιο μπαίνει εύκολα. Το παλιό, για να βγει, περνάει από ακρόαση.
Αυτό ήταν ακριβό. Εκείνο το φορέσαμε σε ένα υπέροχο ταξίδι. Το άλλο μπορεί να ξανάρθει στη μόδα. Κι εκείνο που δεν μας βολεύει καθόλου το κρατάμε επειδή κάποτε μας άρεσε πολύ. Κάθε κομμάτι έχει συνήγορο υπεράσπισης και η διαδικασία καταλήγει συνήθως σε αναβολή.
Στο μεταξύ αλλάζει η ζωή μας. Μπορεί να δουλεύουμε αλλιώς, να βγαίνουμε σε διαφορετικά μέρη ή να προτιμάμε πια άλλα υφάσματα και γραμμές. Η ντουλάπα, όμως, συνεχίζει να στεγάζει όλες τις προηγούμενες καθημερινότητές μας. Υπάρχει χώρος για την παλιά δουλειά, για τις διακοπές πριν από δέκα χρόνια και για ένα μελλοντικό κάλεσμα με αδιευκρίνιστο ενδυματολογικό κώδικα. Η σημερινή Τρίτη δυσκολεύεται λίγο να εξυπηρετηθεί.
Η ηλικία αλλάζει το πρόγραμμα όχι την ατάκα
Στα είκοσι μπορεί να ψάχνουμε τι θα βάλουμε για να βγούμε με την παρέα. Στα σαράντα να θέλουμε κάτι που να μας καλύψει από το πρωινό ραντεβού μέχρι το βράδυ. Αργότερα μπορεί να έχουμε αποφασίσει ότι κανένα ωραίο παπούτσι δεν δικαιούται να μας καταστρέφει τα πόδια. Ή να συνεχίζουμε να φοράμε με χαρά τα αγαπημένα μας τακούνια. Δεν ακολουθούμε όλες το ίδιο πρόγραμμα.
Το αδιέξοδο πάντως δεν έχει να κάνει με την ηλικία. Επειδή αλλάζουν τα γούστα, οι ανάγκες και ο τρόπος που θέλουμε να παρουσιαστούμε στον κόσμο. Ένα ρούχο μπορεί να μας χωράει και παρ’ όλα αυτά να μη μας εκφράζει πια. Δεν είναι απαραίτητο να έχει πάθει κάτι ούτε εκείνο ούτε εμείς.
Πέντε λεπτά πριν φύγουμε αρχίζει η μεγάλη διαπραγμάτευση
Και άντε για το γραφείο αναγκαστικά θα καταλήξουμε, για να παρουσιαστούμε όμως σε ραντεβού πρέπει να διαχειριστούμε τα εξής :
Το πρώτο σύνολο απορρίπτεται γιατί είναι πολύ επίσημο. Το δεύτερο γιατί είναι πολύ καθημερινό. Το τρίτο θα ήταν τέλειο αν βρίσκαμε το κατάλληλο σουτιέν. Το τέταρτο αποδεικνύεται ότι χρειάζεται σίδερο και σε αυτό το σημείο η σκέψη «μήπως να μην πάω;» αποκτά σοβαρότητα
Στο κρεβάτι έχει σχηματιστεί ένας μικρός λόφος. Η καρέκλα έχει χάσει προ πολλού την αρχική της χρήση. Από το άλλο δωμάτιο ακούγεται το «έτοιμη;», μια ερώτηση που κανείς δεν θα έπρεπε να κάνει χωρίς προηγουμένως να έχει αξιολογήσει την κατάσταση.
Και τότε εμφανίζεται η φράση «μα, αυτό που φορούσες πριν ήταν μια χαρά». Μια απολύτως καλοπροαίρετη παρατήρηση, η οποία θα ήταν χρησιμότερη πριν από τέσσερις αλλαγές και δύο μικρές κρίσεις εξωτερικής πολιτικής.
Όταν η μπλούζα γίνεται προσωπικό ζήτημα
Υπάρχουν μέρες που δοκιμάζουμε ένα ρούχο και απλώς το αλλάζουμε. Κι άλλες που μια μπλούζα η οποία τραβάει στους ώμους μοιάζει να επιβεβαιώνει όλα όσα μας έχουν ενοχλήσει από το πρωί.
Αν είμαστε ήδη κουρασμένες, πιεσμένες ή αγχωμένες για τη συνάντηση που ακολουθεί, ο καθρέφτης μπορεί εύκολα να γίνει ο τόπος όπου θα ξεσπάσει όλη η δυσφορία. Το «δεν μου κάθεται καλά αυτό» μετατρέπεται γρήγορα σε «τίποτα δεν μου πάει». Και κάπως έτσι, ένα ανεπιτυχές πατρόν αποκτά το δικαίωμα να βγάζει συμπεράσματα όχι μόνο για την εμφάνιση, αλλά και για την ζωή μας την ίδια.
Εκεί αξίζει να του αφαιρέσουμε την αρμοδιότητα. Το παντελόνι μπορεί απλώς να μη μας βολεύει σήμερα. Το ύφασμα να μας ενοχλεί. Η γραμμή να μη μας αρέσει. Δεν χρειάζεται να απολογηθούμε στο φερμουάρ ούτε να αναβάλουμε την καλή μας διάθεση μέχρι να μας εγκρίνει ένα φόρεμα.
Μια μικρή ανακωχή με την ντουλάπα
(Θα τα γράψω μεν, αλλά δεν τα έχω υιοθετήσει)
Ίσως βοηθά να κοιτάξουμε κάποια ήρεμη στιγμή τι φοράμε πραγματικά. Να βρούμε τα κομμάτια που αγαπάμε, να δοκιμάσουμε συνδυασμούς χωρίς να μας περιμένει κάποιος στην πόρτα και να αφήσουμε χώρο για τη ζωή που κάνουμε σήμερα. Τα ρούχα με συναισθηματική αξία μπορούν να μείνουν ως αναμνήσεις, χωρίς να συμμετέχουν υποχρεωτικά στην πρωινή επιλογή.
Το «δεν έχω τι να φορέσω» ειλικρινά και με το χέρι στη καρδιά, δεν νομίζω ότι θα λυθεί ποτέ. Μπορεί να λιγοστέψουν οι κρίσεις, αλλά οριστική λύση δεν νομίζω ότι θα βρεθεί. Το μόνο παρηγορητικό που θα γράψω κλείνοντας, είναι ότι εσύ που διαβάζεις και το έχεις νιώσει, να θυμάσαι ότι δεν είσαι μόνη σου. Το περνάμε όλες, με διακύμανση στην ένταση, αλλά με την ίδια συχνότητα. Άσε που αν ακούσουμε την στιγμή της απόγνωσης, «κούκλα είσαι ό,τι και να φορέσεις», είναι σαν να έρχεται ο στρατιώτης να ρίξει την χαριστική βολή.
