Γράφει η Νανά Παλαιτσάκη
Ειλικρινά, ιδέα δεν έχω. Πως καταφέραμε να μεγαλώσουμε, να σπουδάσουμε, να παντρευτούμε, να κάνουμε παιδιά, να δουλέψουμε, να αντέξουμε πεθερές, κρίσεις, λογαριασμούς και ελληνικά καλοκαίρια χωρίς ούτε μία φέτα avocado toast;
Μεγάλο μυστήριο.
Όταν ήμουν πολύ νέα, το αβοκάντο ήταν κάτι που βλέπαμε σε ντοκιμαντέρ για εξωτικά μέρη. Αν κάποιος μας έλεγε ότι μια μέρα θα πληρώνουμε 4 ευρώ για να το βάλουμε πάνω σε ψωμί, να το κόψουμε στην μέση και να του βάλουμε αλάτι, πιπέρι και δυο γαρίδες, θα του προτείναμε ξεκούραση και χαμομήλι.
Όσο για το λάδι καρύδας; Η μόνη καρύδα που γνωρίζαμε ήταν αυτή που κέρδιζες στο λούνα παρκ ή εκείνη που έμπαινε τριμμένη στα γλυκά των γιορτών.
Δεν τη βάζαμε στα μαλλιά, στο πρόσωπο, στον καφέ, στα μπισκότα, στα νύχια και πιθανότατα δεν την προσφέραμε και στο σκύλο μας.
Τότε λοιπόν, το ελαιόλαδο πήγαινε με όλα. Θα μου πεις δεν χρειαζόταν να χαρίσεις ένα νεφρό για να πάρεις έναν τενεκέ. Σωστό και αυτό.
Το λάδι λοιπόν το έβαζε η γιαγιά μου παντού. Στις σαλάτες, λάδι. Στις πατάτες ( δεν ήξερε τις πατάτες στον ατμό τότε, ούτε το μπρόκολο), στην ξηροδερμία, λάδι. Στο ξεμάτιασμα. Λάδι. Στους μεντεσέδες που τρίζανε. Λάδι. Στο ευχέλαιο. Λάδι. Στο ψωμί; Λάδι.
Μας δίνανε θυμάμαι όταν ήμασταν παιδιά, μια φέτα ψωμί, ζυμωτό, ντομάτα και ένα κομμάτι φέτα χοντρό από πάνω. Το superfood ήταν το χτυπητό αβγό και φυσικά το γάλα που το πίναμε, κλείνοντας την μύτη, αν ήταν άσπρο, αν ήταν με κακάο, άλλαζε το θέμα.
Θυμάμαι, ότι τις φακές, τις έφτιαχνε η γιαγιά με όλες τις εκδοχές. Φακές με ντομάτα, Φακές με καρότα, δάφνη, μυρωδικά, πράσα, σκόρδο (πέντε σκελίδες έβαζε) χωρίς ντομάτα, Φακές με ρύζι, στις οποίες έριχνε ωμό λάδι από πάνω, εκτός από την Μεγάλη Εβδομάδα που τις σερβίριζε «νηστίσιμες», δηλαδή χωρίς λάδι. Ιδέα δεν έχω πως είχαν ανακαλύψει οι Γιαγιάδες μας τις φακές πριν το Instagram. A! Και μια και μνημονεύω τις φακές,, στο μάθημα φυσικής ιστορίας στο δημοτικό, τις βάζαμε μέσα σε βαμβάκι, τις ποτίζαμε και αυτές σε λίγες μέρες είχαν γίνει πρασινάδα.
Τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα, δεν ξέραμε και τους «πράσινους χυμούς» που κυκλοφορούν σε χρώμα σαύρας και τους προτείνουν οι ειδικοί για αποτοξίνωση.
Για αποτοξίνωση τότε, τα χρόνια δηλαδή που βάζαμε λάδι παντού, βράζανε φασκόμηλο, τίλιο, αλτέα και φύλλα ευκάλυπτου. Επίσης δεν θέλω να σοκαριστείτε αλλά ζάχαρη είχαμε την άσπρη. Με αυτή πορευόντουσαν οι νοικοκυραίοι και τουλάχιστον όσους θυμάμαι εγώ να την βάζουν στον καφέ, στο τσάι, στο ψωμί, στο κακάο, κανείς δεν έπαθε θάνατο από αυτή.
Πριν κλείσω με αυτή την μεγάλη απορία για το πως επιβιώσαμε χωρίς μπρόκολα και αβοκάντο, να θυμίσω ότι η Ελληνίδα Μάνα έκανε καριέρα με δύο υλικά και μια φράση.
Λάδι, λεμόνι και το «πάρε ζακέτα» και μεταξύ μας αυτά παραμένουν ως διαχρονικές αξίες από την εποχή που δεν κλειδώναμε τις πόρτες, μέχρι σήμερα που έχουμε βάλει κάμερες ακόμη και στην ουρά του σκύλου.
