Γράφει η Νανά Παλαιτσάκη
Ο Αύγουστος είναι ένας μήνας με πολύ ιδιαίτερη σχέση με τη λογική. Για την ακρίβεια, δεν έχουν καμία σχέση.
Είναι ο μήνας που ξυπνάς στις 10:30, τρως πρωινό στις 11:00, έναν καφέ με κάτι «μικρό» στις 12:30 και στις 2:00 ανακοινώνεις με απόλυτη σοβαρότητα: «Παιδιά, πού θα φάμε; Έχω πεθάνει της πείνας.»
Και κάπου εκεί ξεκινάει η αυγουστιάτικη λαιμαργία.
Καθόμαστε στην ταβέρνα δίπλα στη θάλασσα, με αλάτι ακόμα στα μαλλιά, μαγιό κάτω από τα ρούχα και εκείνη τη βαθιά πεποίθηση ότι οι θερμίδες στις διακοπές δεν καταγράφονται.
«Να πάρουμε μια σαλάτα;»
Φυσικά. Γιατί προσέχουμε. Και αφού πήραμε σαλάτα, μπορούμε πλέον με καθαρή συνείδηση να συνεχίσουμε με :
Κεφτέδες.
Καλαμαράκια.
Τυροκαυτερή.
Τζατζίκι.
Σαρδέλες.
Άλλη μία σαλάτα, γιατί είμαστε άνθρωποι της ισορροπίας.
Ψωμάκι — εννοείται για τις βούτες, όχι επειδή πεινάμε. Πατάτες, γιατί «θα φάνε και τα παιδιά».
Και ένα καλαμάρι στη μέση.
Η φράση «στη μέση» είναι ίσως η μεγαλύτερη διατροφική απάτη του ελληνικού καλοκαιριού.
Διότι όλα είναι «στη μέση», αλλά με έναν μυστηριώδη τρόπο καταλήγουν μέσα μας.
Και τρώμε.
Και ξανατρώμε.
Και κάπου ανάμεσα στην τρίτη βούτα στην τυροκαυτερή και στον τελευταίο κεφτέ ακούγεται η φωνή της λογικής:
«Μήπως παραγγείλαμε πολλά;»
Σιωπή.
Κοιταζόμαστε.
Και κάποιος λέει τη μαγική φράση που έχει καταστρέψει περισσότερα κουμπιά παντελονιών από οποιαδήποτε άλλη:
«Έλα μωρέ. Σε διακοπές είμαστε. Δεν πειράζει.»
Σωστά. Δεν πειράζει. Άλλωστε, αύριο θα φάμε πιο ελαφριά.
Αύριο. Η πιο αισιόδοξη ημέρα του Αυγούστου.
Γιατί σήμερα έχουμε ακόμα ένα μικρό θεματάκι να διευθετήσουμε.
Το γλυκό.
«Να πάρουμε ένα γαλακτομπούρεκο στη μέση;»
Να το πάλι το «στη μέση».
Έρχεται το γαλακτομπούρεκο. Ζεστό. Σιροπιαστό. Τραγανό.
Και ξαφνικά άνθρωποι που πριν από τρία λεπτά δήλωναν ότι «δεν μπορούν ούτε να αναπνεύσουν» αποκτούν εντυπωσιακά αποθέματα χώρου.
Το γαλακτομπούρεκο εξαφανίζεται.
Και τότε, επειδή κάπου πρέπει να μπει ένα όριο σε αυτή την ακολασία, παραγγέλνουμε…
καρπούζι.
Για τη χώνεψη.
Γιατί είμαστε και της υγιεινής διατροφής.
Και κάπως έτσι περνάει ο Αύγουστος.
Με μεσημεριανά που γίνονται απογευματινά, απογευματινά που συναντούν το βραδινό και βραδινά που ολοκληρώνονται με τη φράση:
«Αύριο δεν τρώω τίποτα.» Μέχρι που έρχεται η επιστροφή.Ανοίγεις βαλίτσες.
Βάζεις πλυντήρια. Ποτίζεις ό,τι επέζησε στο μπαλκόνι.
Και το επόμενο πρωί έρχεται η στιγμή της αλήθειας.
Το τζιν.
Το φοράς.
Ανεβαίνει.
Σχεδόν.
Τραβάς λίγο.
Ρουφάς κοιλιά.
Ξαπλώνεις στο κρεβάτι.
Κάνεις εκείνη την κίνηση που θυμίζει περισσότερο προκριματικό ενόργανης γυμναστικής παρά ντύσιμο.
Και…
δεν κουμπώνει.
Το κοιτάς.
Σε κοιτάζει.
Υπάρχει μια αμήχανη σιωπή μεταξύ σας.
«Μάλλον μπήκε στο πλύσιμο.»
Ναι.
Σίγουρα.
Το τζιν έφταιξε.
Όχι οι κεφτέδες.
Όχι τα καλαμαράκια.
Όχι η τυροκαυτερή.
Όχι τα βραδινά παγωτά.
Και σε καμία περίπτωση εκείνα τα τέσσερα γαλακτομπούρεκα «στη μέση».
Και ξέρεις κάτι;
Καλά κάναμε και τα φάγαμε.
Γιατί διακοπές χωρίς παρέα, γέλια, βούτες, τραπέζια που κρατάνε τρεις ώρες και ένα γλυκό παραπάνω θα ήταν λίγο πιο φτωχές.
Το θέμα δεν είναι να περάσουμε τον Αύγουστο μετρώντας μπουκιές.
Το θέμα είναι να μη μεταφέρουμε τον Αύγουστο… μέχρι τα Χριστούγεννα.
Οπότε επιστρέφουμε.
Στη ρουτίνα μας.
Στο νερό μας.
Στις φυσιολογικές μερίδες μας.
Στην κίνησή μας.
Στο σώμα μας και στα σημάδια που μας στέλνει.
Χωρίς τιμωρίες, χωρίς πανικό και χωρίς εκείνο το δραματικό:
«Από Δευτέρα μόνο μαρούλι.»
Γιατί το σώμα δεν χρειάζεται εκδίκηση για τις διακοπές.
Χρειάζεται απλώς να ξαναβρεί τον ρυθμό του.
Και το τζιν;
Άφησέ το λίγο στην άκρη.
Έχει κι αυτό περάσει δύσκολο Αύγουστο.
Γιατί η ισορροπία δεν είναι να λες πάντα «όχι» στο γαλακτομπούρεκο. Είναι να ξέρεις πότε οι διακοπές τελείωσαν — ακόμα κι αν το γαλακτομπούρεκο διαφωνεί.
