Δεν είναι ότι θέλουμε απλώς να είμαστε όμορφοι.
Δεν είναι καν ότι θέλουμε να φωτογραφιζόμαστε.
Είναι κάτι πιο σύνθετο θέλουμε να αποδεικνύουμε ότι η ζωή μας αξίζει.
Και κάπως έτσι, χωρίς να το καταλάβουμε, η παρέμβαση στην εικόνα με φίλτρα και ειδική επεξεργασία, Έγινε ταυτότητα.
Είμαι « η παραλλαγή μου». Πόσο τραγικό !
Πότε η εικόνα έγινε τρόπος να υπάρχουμε;
Η «μεταλλαγμένη εικόνα του εαυτού μας» χρησιμοποιείται γιατί θέλουμε να δείξουμε ότι :
- Έχουμε καλή ζωή
- Είμαστε σε ισορροπία
- Κάνουμε self care
- Έχουμε “γνώμη”
- Είμαστε μέλη του «εικονικού κόσμου»
Και για να το δείξουμε δεν αρκεί να ζούμε, πρέπει να φαίνεται και να διαδίδεται
Δεν αρκεί να είσαι. Πρέπει να μοιάζεις.
Η ζωή σαν project: “δούλεψε τον εαυτό σου”
Είναι απίστευτο πόσο συχνά ακούμε σήμερα:
- φτιάξε τη ρουτίνα σου
- φτιάξε το σώμα σου
- φτιάξε το σπίτι σου
- φτιάξε τη ζωή σου
- φτιάξε τον εαυτό σου
Και ναι, η εξέλιξη αξίζει θετικό πρόσημο
Αλλά όταν όλα είναι “project”, κάτι χάνεται. Χάνεται η χαρά να είσαι ένας απλός άνθρωπος χωρίς «αναβάθμιση»
Δυστυχώς όμως είσαι πάντα «under construction» και αυτό κουράζει
Η αισθητική ως ασφάλεια
Υπάρχει και κάτι άλλο.
Σε μια εποχή που όλα αλλάζουν γρήγορα, η αισθητική δίνει μια ψευδαίσθηση ελέγχου.
Αν βάλω τάξη:
- στο feed μου
- στο σπίτι μου
- στο σώμα μου
- στις συνήθειες μου
…ίσως νιώσω ότι έχω τάξη και μέσα μου.
Αλλά κάπου εκεί δημιουργείται το πρόβλημα: Η εικόνα αρχίζει ν’ αντικαθιστά την ουσία
Η μεγαλύτερη παγίδα: συγκρίνεσαι με “σκηνοθεσίες”
Το feed σου δεν είναι η πραγματική ζωή των άλλων.
Είναι:
- highlights
- σωστά φωτισμένα λεπτά
- επιλεγμένες στιγμές
- διόρθωση των «ατελειών»
Και όταν το βλέπεις αυτό 2–3 ώρες την ημέρα, ο εγκέφαλος δεν το καταλαβαίνει ως “επιλογή”Το καταλαβαίνει ως “κανονικότητα”.
Και μετά συμβαίνει κάτι πολύ πιο ύπουλο
Η δική σου ζωή αρχίζει να σου φαίνεται ανούσια
Όχι επειδή είναι, αλλά επειδή νομίζεις ότι η «φιλτραρισμένη» εικόνα σου αρμόζει
Η αλήθεια που δεν λέμε συχνά
Η αλήθεια είναι ότι προσπάθεια να τελειοποιήσουμε το εικονικό, όταν γίνεται υποχρέωση, αρχίζει να μοιάζει με δουλειά.
Και τότε:
- νιώθεις ότι πρέπει να εμφανίζεσαι συνέχεια
- νιώθεις ότι πρέπει να επενδύεις στην ψεύτικη εικόνα σου
- νιώθεις ότι οι μέρες που είσαι λιγότερο καλά, δεν χωράνε στην ζωή σου
Σαν να μην έχεις δικαίωμα να είσαι απλά… κουρασμένος.
Μπορούμε να επιστρέψουμε στη ζωή;
Ναι. Χωρίς να χρειάζεται να εξαφανιστείς από τα social.
Χρειάζεται απλώς να ξαναθυμηθείς: ότι η ζωή δεν είναι για να φαίνεται.
Είναι για να τη νιώθεις.
Μερικά μικρά σημάδια ότι επιστρέφεις:
- κάνεις πράγματα χωρίς να τα καταγράφεις
- νιώθεις χαρά χωρίς να τη φωτογραφίζεις
- έχεις στιγμές που δεν είναι “ωραίες”, αλλά είναι αληθινές
- δεν χρειάζεται να αποδείξεις ότι είσαι καλά
Ίσως τελικά η πιο επαναστατική πράξη σήμερα είναι να επιτρέψεις στη ζωή σου να μην είναι περιεχόμενο. Να μην είναι “εικόνα”. Να μην είναι “ταυτότητα”.
Να είναι κανονική ζωή, και η ζωή τις περισσότερες φορές είναι ακατάστατη, ατελής, βαρετή, συναρπαστική, απρόβλεπτη και σε αυτό κρύβεται η ομορφιά της
