Γράφει η Νανά Παλαιτσάκη
Υπάρχουν χωρισμοί που δεν συνοδεύονται από καβγάδες. Δεν θυμόμαστε να έχει προηγηθεί ούτε προδοσία, ούτε λογομαχία, ούτε ανταγωνισμός. Κάποια στιγμή όμως συνειδητοποιούμε ότι με ανθρώπους που βρισκόμασταν συχνά ή και καθημερινά, που τους αισθανόμασταν «δίπλα μας» και μιλούσαμε μαζί τους ατελείωτες ώρες, ή έχουμε χρόνια να βρεθούμε, ή όταν αποφασίζουμε να συναντηθούμε νιώθουμε ότι δεν έχουμε απολύτως τίποτα να πούμε ουσιαστικό πια.
Οι φιλίες δεν τελειώνουν πάντα κάνοντας θόρυβο . Πολλές φορές σβήνουν αθόρυβα και κάποια στιγμή γίνονται ανάμνηση. Μερικές φορές νοσταλγούμε τις στιγμές που διασκεδάζαμε μαζί, πηγαίναμε βόλτες με τα παιδιά μας μαζί, γιορτάζαμε στις γιορτές μαζί… Και όμως. Υπάρχουν «ταξίματα» για καφέδες, που δεν πραγματοποιήθηκαν ποτέ, γιατί ίσως καμία πλευρά δεν το επιθυμούσε αρκετά.
Το έχω σκεφτεί αρκετές φορές και έχω καταλήξει σε κάποια συμπεράσματα. Πριν σας γράψω την προσωπική μου γνώμη, να επισημάνω ότι η ψυχολογία εξηγεί ότι οι φιλίες εξελίσσονται όπως και οι άνθρωποι. Δεν είναι αποτυχία όταν αλλάζουν· είναι συχνά φυσική συνέπεια της ζωής. Καθώς μεγαλώνουμε, δεν αναζητούμε μόνο κοινά ενδιαφέροντα αλλά και κοινό τρόπο ζωής, παρόμοιους ρυθμούς και συναισθηματική διαθεσιμότητα.
Υπάρχουν επίσης φιλίες που ήταν απόλυτα κατάλληλες για μια συγκεκριμένη περίοδο της ζωής μας. Τη φοιτητική ζωή. Τα πρώτα χρόνια της δουλειάς. Την περίοδο που μεγαλώναμε παιδιά.
Όταν αλλάζει η ζωή, αλλάζουν και οι ανάγκες. Κι όμως, αυτό δεν ακυρώνει όσα μοιραστήκαμε. Υπάρχει κάτι όμορφο στο να θυμάσαι έναν άνθρωπο με ευγνωμοσύνη, ακόμη κι αν δεν βρίσκεται πια στην καθημερινότητά σου.
Αν αφήσω στην άκρη σχέσεις που «εξατμίστηκαν» γιατί άλλαξαν οι ανάγκες, έχω συνειδητοποιήσει ότι όταν αλλάζει η οικονομική κατάσταση που βρίσκεται η μία από τις δύο πλευρές, τα συναισθήματα των άλλων γίνονται δυσοίωνα. Όταν κάποιον τον είχαν συνηθίσει να επιχειρεί στα όρια της επιβίωσης και ξαφνικά πετυχαίνει στόχους, αλλάζει αυτοκίνητο, αλλάζει σπίτι, δεν χωρίζει, οι κάποτε στενοί φίλοι αρχίζουν να εκφράζονται πιο επιφυλακτικά, ίσως γιατί το αφήγημά που είχαν για τον άλλον κατέρρευσε. Δυστυχώς όμως και αυτό το γράφω ως καθαρά βιωματική εμπειρία, άνθρωποι απομακρύνονται όταν χάσει ο «φίλος» τους την εξουσία που είχε. Μπορεί το κινητό να χτυπούσε συνέχεια και οι προσκλήσεις να «έπεφταν βροχή» μέχρι την στιγμή που χάνει ο άλλος τον ρόλο που είχε. Σε αυτή την περίπτωση δεν υπάρχει λόγος στεναχώριας, αλλά συνειδητοποίησης της πραγματικότητας.
Ένας επίσης λόγος πολύ ισχυρός είναι «τα έτερα ήμισυ». Ναι οι σύντροφοι πολλές φορές δεν επιθυμούν να συνεχιστούν οι επαφές με συγκεκριμένους τύπους ανθρώπων, αδιαφορώντας αν για το ταίρι τους , ένας φίλος από το σχολείο, ή από τους προσκόπους, ή από τον στρατό αποτελεί σημαντικό κεφάλαιο στην ζωή τους. Πιθανόν, να νιώθουν απειλή, όταν είναι ανασφαλείς, πιθανόν να νιώθουν ότι η ζωή του ανθρώπου τους δεν είχε παρελθόν, αλλά ξεκίνησε από την στιγμή της γνωριμίας τους…
Πάντως, επειδή ο μήνας Αύγουστος, χαρίζει λίγο περισσότερο χρόνο για σκέψη, να είναι μια καλή αφορμή να στείλουμε ένα μήνυμα σε κάποιον που κάποτε υπήρξε σημαντικός στην ζωή μας. Όχι γιατί θέλουμε να γυρίσουμε πίσω τον χρόνο. Αλλά γιατί ορισμένες σχέσεις πρόσφεραν στην ζωή μας πολύ όμορφες στιγμές.
