Γράφει η Νανά Παλαιτσάκη
Κάποτε οι άνθρωποι θεωρούσαν τα οικονομικά τους προσωπική υπόθεση. Τα τελευταία χρόνια μέσω των social οι περισσότεροι προβάλλουν εικόνες που αντανακλούν την πολυτελή ή την άνετη ζωή τους. Αναρτήσεις από σκάφη, διαμονές σε πολυτελή ξενοδοχεία, παραλίες εξωτικές, φαγοπότια που το τραπέζι παραπέμπει σε Ρωμαίο αυτοκράτορα την περίοδο της Ακμής της Αυτοκρατορία, τσάντες και τσαντάκια που η αξία των 40 εκατοστών δέρματος αντιστοιχεί σε προκαταβολή αγοράς διαμερίσματος.
Στον αντίποδα αυτού υπάρχουν άνθρωποι που γκρινιάζουν και επικοινωνούν με πάθος την αδυναμία να διαχειριστούν τις μηνιαίες ανάγκες μετά τις 10 κάθε μήνα, την αδυναμία να πάνε διακοπές, την αδυναμία ν’ αγοράσουν ρούχα .
Όσοι ανήκουν στην πρώτη κατηγορία, δηλαδή στην κατηγορία του νεόπλουτου που αγοράζει ακριβό αυτοκίνητο με σκοπό την πρώτη βόλτα να την κάνει στο χωριό του και να παρκάρει, αν είναι δυνατόν, πάνω στην πλατεία που διαλαλούν ότι τα λεφτά σημαίνουν ευτυχία και επιτυχία. Όσο περισσότερο το διαδίδουν αυτό, τόσο περισσότερο έχουν την ψευδαίσθηση ότι ανήκουν σε μια ελίτ, που αποζητούσαν πάντα να είναι.
Σε αυτή την περίπτωση προκύπτουν δύο καταστάσεις. Η παραδοσιακή ελίτ του πλούτου δεν θα τους αποδεχθεί ποτέ, καθώς ο επιθετικός τρόπος προβολής τους, είναι συμπεριφορά που απεχθάνονται εκείνοι που παραδοσιακά είναι ισχυροί.
Το επόμενο αποτέλεσμα που προκύπτει από την επίδειξη, έχει να κάνει αρχικά με τον φθόνο που προκύπτει από την πρόκληση, αλλά και με την θορυβώδη αποκαθήλωσή τους, όταν κάποια στιγμή, γιατί η ζωή έχει τα «πάνω και τα κάτω» χάσουν αυτά που είχαν.
Στην άλλη πλευρά τώρα της οικονομικής δυσκολίας. Ανθρώπινο πολύ, συμβαίνει αλλά θα «χτίσουμε» μια εικόνα που θα μας συνοδεύει για πάντα. Οι περισσότεροι πιστεύουν ότι για «να μην έχουμε» σημαίνει ότι ή δεν ξέρουμε να διεκδικούμε, ή είμαστε αποτυχημένοι επαγγελματικά ή κατά την συνήθη αντίδραση «ας προσέχαμε». Αυτό το σκέφτονται ακόμη και εκείνοι που μπορεί ν’ αντιμετωπίζουν παρόμοιες δυσκολίες, αλλά δεν το δημοσιοποιούν και δεν γκρινιάζουν. Οι άνθρωποι συχνά μένουν στην εικόνα που προβάλλουμε και εκπέμπουμε παρά στην πραγματικότητα που βιώνουμε.
Αυτό που είναι περισσότερο από πραγματικότητα είναι ότι η οικονομική κατάσταση ενός ανθρώπου μπορεί ν’ αλλάξει πολλές φορές στην ζωή του. Αυτό ισχύει τόσο για τους εφοπλιστές όσο και για τους ελεύθερους επαγγελματίες. Η αξιοπρέπεια όμως δεν θα πρέπει να εξαρτάται από τον τραπεζικό λογαριασμό. Οι «παλιοί» λέγανε ότι το χρήμα δεν κάνει τον άνθρωπο.
Αυτό που οι άλλοι εκτιμούν και εκτιμούν είναι ο τρόπος που φερόμαστε στους ανθρώπους, η συνέπειά μας, η καλοσύνη μας και η αυθεντικότητά μας. Το να είμαστε διακριτικοί, δεν είναι μυστικοπάθεια, είναι μορφή αυτοπροστασίας.
Υπάρχουν άνθρωποι που πραγματικά ενδιαφέρονται για εμάς και άνθρωποι που ενδιαφέρονται απλώς να συγκρίνουν τη ζωή τους με τη δική μας. Οι δύο αυτές κατηγορίες δεν είναι ίδιες.
Πριν δημοσιεύσουμε οτιδήποτε, ίσως αξίζει να κάνουμε μια μικρή παύση και να αναρωτηθούμε:
Το μοιράζομαι γιατί θέλω να κρατήσω μια όμορφη στιγμή ή γιατί έχω ανάγκη να αποδείξω κάτι;
.
