Πώς ξαναχτίζει τη ζωή της μια γυναίκα που έχει υποστεί βία και σεξουαλική εκμετάλλευση; Μπορεί να εμπιστευθεί ξανά; Αν νιώθει θυμό ή ενοχή, πώς μπορεί να απαλλαγεί από το βάρος μιας ευθύνης που δεν ήταν ποτέ δική της; Μπορεί να αισθανθεί ασφάλεια στην αγκαλιά ενός ανθρώπου; Να μιλήσει για όσα έζησε, με τους δικούς της όρους, όταν και εφόσον το θελήσει;
Σήμερα θέλω να φωτίσουμε τη ζωή μετά τη διάσωση. Εκείνο το κομμάτι της ιστορίας που σπάνια χωράει στις ειδήσεις: πού θα ζήσει αυτή η γυναίκα, ποιος θα τη στηρίξει, πώς θα σταθεί οικονομικά, αν θα τη δεχθούν οι δικοί της άνθρωποι. Και, πάνω απ’ όλα, πώς θα αποκτήσει ξανά τη δυνατότητα να επιλέγει η ίδια για το σώμα και τη ζωή της.
Όσες και όσοι δεν έχουμε βιώσει ανάλογες εμπειρίες, δεν μπορούμε να θεωρούμε ότι γνωρίζουμε πώς αισθάνεται ένας άνθρωπος που επιβίωσε μετά το τραύμα. Μπορούμε όμως να τον ακούσουμε χωρίς να τον κρίνουμε και χωρίς να απαιτούμε να μας αφηγηθεί τον πόνο του για να πιστέψουμε ότι χρειάζεται στήριξη.
Αξίζει λοιπόν να γνωρίσουμε την Ανουράντα Κοϊράλα, τη γυναίκα από το Νεπάλ που έχει αφιερώσει περισσότερα από τριάντα χρόνια στην έμπρακτη προστασία γυναικών και παιδιών από την εμπορία ανθρώπων και την εκμετάλλευση.
Η αφετηρία της ήταν ένα μικρό σπίτι και οι προσωπικές οικονομίες της, με τις οποίες δημιούργησε το Maiti Nepal: έναν οργανισμό προστασίας γυναικών και παιδιών από την εμπορία ανθρώπων, την κακοποίηση και τη σεξουαλική εκμετάλλευση. Σήμερα, το έργο του περιλαμβάνει δομές φιλοξενίας, παρεμβάσεις πρόληψης στα σύνορα Ινδίας-Νεπάλ, εκπαίδευση, περίθαλψη και υποστήριξη για την κοινωνική επανένταξη.
Την ιστορία της φωτίζει το ντοκιμαντέρ «Η Μητέρα του Νεπάλ», σε σκηνοθεσία Στίβεν Πριόβολου, το οποίο παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα την Τρίτη 24 Νοεμβρίου 2026, στις 19:00, στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, με ελεύθερη είσοδο.
Την εκδήλωση διοργανώνει το Sonja Kill Stiftung, βασικός υποστηρικτής του Maiti Nepal, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών. Θα συμμετάσχει η δημοσιογράφος Μάγια Τσόκλη, μεταφέροντας την προσωπική της εμπειρία από τη γνωριμία της με την Κοϊράλα και το έργο της.
Η ιστορία πίσω από την ταινία
Δείτε το τρέιλερ της ταινίας

Πίσω από το Sonja Kill Stiftung βρίσκεται επίσης μια οικογενειακή ιστορία απώλειας και προσφοράς. Το ίδρυμα δημιουργήθηκε το 1993 από τη Rosemarie και τον δρ Winfried Kill, στη μνήμη της κόρης τους Sonja, που έφυγε από τη ζωή σε ηλικία μόλις 21 ετών.
Με αφορμή την προβολή, η Σοφία Γιαννοπούλου Kill, μέλος του Συμβουλίου Επιτρόπων του ιδρύματος, μου μιλά για τη δική της διαδρομή σε αυτό το έργο, τη στήριξη γυναικών και παιδιών που έχουν υποστεί εκμετάλλευση και τη δέσμευση που απαιτείται ώστε η βοήθεια να αποκτά συνέχεια και ουσιαστικό αποτέλεσμα.
Το Sonja Kill Stiftung δημιουργήθηκε στη μνήμη της αδελφής του συζύγου σας. Πώς ξεκίνησε η δική σας συμμετοχή και ποιος είναι σήμερα ο ρόλος σας στο ίδρυμα;

Η δική μου ιστορία με το Sonja Kill Stiftung ξεκίνησε ουσιαστικά το 1993, τη χρονιά που γνώρισα τον σύζυγό μου, Jürgen. Ήταν η ίδια χρονιά που ο πατέρας του, Winfried Kill, ίδρυσε το ίδρυμα στη μνήμη της κόρης του, Sonja, η οποία είχε χάσει τραγικά τη ζωή της σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα.
Δεν είχα ποτέ την ευκαιρία να γνωρίσω τη Sonja προσωπικά. Ωστόσο, μέσα από τον Jürgen και την οικογένειά του, γνώρισα την ιστορία της και σταδιακά έγινα κι εγώ μέρος αυτής της ιδιαίτερης διαδρομής.

Αυτό που με συγκίνησε βαθιά ήταν ο τρόπος με τον οποίο ο Winfried και η Rosemarie κατάφεραν να μετατρέψουν τον ανείπωτο πόνο της απώλειάς τους σε κάτι δημιουργικό, σε μια προσφορά ζωής και ελπίδας για άλλους ανθρώπους.
Με τα χρόνια, η σχέση μου με το ίδρυμα και το Maiti Nepal έγινε όλο και πιο ουσιαστική. Σήμερα, μαζί με τον σύζυγό μου, αισθανόμαστε την ευθύνη αλλά και το προνόμιο να συνεχίζουμε αυτό το έργο, διατηρώντας ζωντανό το όραμα των ιδρυτών.
Ως μέλος του Συμβουλίου Επιτρόπων του ιδρύματος, συμμετέχω ενεργά στην προσπάθεια να διασφαλίσουμε ότι η υποστήριξή μας έχει συνέχεια και ουσιαστικό αντίκτυπο.
Πίσω από το όνομα του ιδρύματος βρίσκεται μια νέα γυναίκα που έφυγε πολύ νωρίς από τη ζωή. Πιστεύετε ότι αντισταθμίζεται ένα ποσοστό του πόνου, μέσω της προσφοράς;
Δεν πιστεύω ότι ένας τέτοιος πόνος μπορεί ποτέ πραγματικά να αντισταθμιστεί. Η απώλεια ενός παιδιού είναι κάτι που δεν ξεπερνιέται. Μπορεί όμως κανείς να βρει έναν τρόπο να δώσει νόημα στη ζωή που συνεχίζεται.
Ο Winfried και η Rosemarie επέλεξαν να μετατρέψουν τον πόνο τους σε μια πράξη αγάπης και προσφοράς. Αντί η ιστορία της Sonja να μείνει μόνο μια ιστορία απώλειας, έγινε η αφετηρία για να δημιουργηθούν νέες ευκαιρίες και να σωθούν ζωές.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ τα λόγια του πεθερού μου, Winfried, στα εγκαίνια του Maiti Nepal, τον Ιανουάριο του 2002:
«Μπορεί να έχασα μία κόρη, αλλά είχα την ευκαιρία να κερδίσω εκατοντάδες κόρες στο Maiti Nepal».
Αυτή η φράση με συγκινεί βαθιά μέχρι σήμερα. Για μένα, εκφράζει με τον πιο ανθρώπινο τρόπο το νόημα αυτής της διαδρομής: ότι ακόμη και μέσα από τον μεγαλύτερο πόνο μπορεί να γεννηθεί κάτι που προσφέρει ζωή, προστασία και ελπίδα σε εκατοντάδες άλλους ανθρώπους.
Ίσως αυτό να είναι και το σημαντικότερο αποτύπωμα της Sonja: παρόλο που η ζωή της ήταν τόσο σύντομη, το όνομά της συνδέθηκε με τόσες πολλές ζωές που απέκτησαν μια δεύτερη ευκαιρία.
Πώς συναντήθηκε η πορεία του ιδρύματος με την Ανουράντα Κοϊράλα και το Maiti Nepal; Τι έκανε αυτή τη συνεργασία να αντέξει στον χρόνο;
Η πορεία του Sonja Kill Stiftung συναντήθηκε με την Ανουράντα Κοϊράλα και το Maiti Nepal στις αρχές της δεκαετίας του 2000.
Αυτό που έκανε τον Winfried Kill να πιστέψει σε αυτή τη συνεργασία ήταν, πάνω απ’ όλα, η προσωπικότητα και η αποφασιστικότητα της Ανουράντα. Μια γυναίκα που, με ελάχιστα μέσα αλλά με τεράστια δύναμη ψυχής, είχε αφιερώσει τη ζωή της στην προστασία γυναικών και παιδιών που βρίσκονταν σε εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες.
Η Ανουράντα δεν περιορίστηκε στο να μιλά για ένα τεράστιο κοινωνικό πρόβλημα. Αποφάσισε να δράσει. Ξεκίνησε με ένα μικρό σπίτι και προσωπικές οικονομίες και δημιούργησε σταδιακά έναν οργανισμό που προσφέρει προστασία, φροντίδα, εκπαίδευση και κυρίως μια δεύτερη ευκαιρία στη ζωή.
Πιστεύω ότι ο Winfried αναγνώρισε σε εκείνη κάτι πολύ σημαντικό: έναν άνθρωπο με όραμα, θάρρος και βαθιά ανθρωπιά, που δεν εγκατέλειπε την προσπάθεια μπροστά στις δυσκολίες.
Αυτή η εμπιστοσύνη εξελίχθηκε σε μια σχέση που διαρκεί περισσότερες από δύο δεκαετίες. Και για εμάς, η στήριξη του Maiti Nepal δεν είναι απλώς μια δωρεά σε έναν οργανισμό. Είναι μια μακροχρόνια δέσμευση απέναντι σε έναν σκοπό και στους ανθρώπους που έχουν ανάγκη από προστασία και ελπίδα.
Αυτό που μας ενώνει μέχρι σήμερα είναι η πεποίθηση ότι το έργο αυτό δεν τελειώνει ποτέ. Όπως λέει και η ίδια η Ανουράντα: «Keep doing the job».
Μέσα από τη δική σας επαφή με το έργο στο Νεπάλ, ποια γνωριμία επηρέασε περισσότερο τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεστε τη ζωή και την προσφορά;
Θεωρώ τον εαυτό μου απίστευτα τυχερό που είχα την ευκαιρία να γνωρίσω την Ανουράντα Κοϊράλα και να τη γνωρίσω όχι μόνο μέσα από το έργο της, αλλά και ως άνθρωπο.
Είναι, χωρίς αμφιβολία, ένας από τους πιο εμπνευσμένους ανθρώπους που έχω συναντήσει στη ζωή μου.
Αυτό που με εντυπωσιάζει περισσότερο σε εκείνη είναι ο μοναδικός συνδυασμός δύο φαινομενικά διαφορετικών χαρακτηριστικών: από τη μία πλευρά, μια απέραντη αγάπη, τρυφερότητα και μια αγκαλιά για κάθε κορίτσι και κάθε παιδί που έχει ανάγκη από προστασία. Από την άλλη, μια απίστευτη δύναμη, αποφασιστικότητα και θάρρος.
Η Ανουράντα δεν φοβάται να υψώσει τη φωνή της και να αναμετρηθεί ακόμη και με τους πιο ισχυρούς ανθρώπους, είτε βρίσκονται στην κυβέρνηση είτε σε θέσεις εξουσίας, όταν πρόκειται να υπερασπιστεί τα δικαιώματα και τη ζωή αυτών των παιδιών και γυναικών.
Δεν συμβιβάζεται, δεν υποχωρεί εύκολα και δεν σταματά μπροστά στις δυσκολίες.
Για μένα, αυτή ακριβώς η συνύπαρξη της απέραντης ανθρωπιάς με την ακατάβλητη δύναμη είναι που την κάνει τόσο ξεχωριστή.
Μέσα από τη γνωριμία μου μαζί της, κατάλαβα ακόμη περισσότερο ότι το έργο του Maiti Nepal δεν είναι απλώς ένας οργανισμός ή ένα δίκτυο δομών προστασίας. Είναι ένας καθημερινός αγώνας για την αξιοπρέπεια, την ελευθερία και το δικαίωμα κάθε γυναίκας και κάθε παιδιού να έχει ένα μέλλον.

Ακούμε συχνά για την εμπορία ανθρώπων μέσα από αριθμούς και αστυνομικές επιχειρήσεις. Τι δεν έχουμε κατανοήσει ακόμη για τους ανθρώπους που την υφίστανται; Ποιες προκαταλήψεις δυσκολεύουν τη στήριξή τους;
Νομίζω ότι αυτό που συχνά δεν κατανοούμε είναι ότι πίσω από κάθε αριθμό υπάρχει ένας άνθρωπος. Ένα κορίτσι, μια γυναίκα, μια οικογένεια, μια ολόκληρη ζωή που έχει σημαδευτεί από τη βία και την εκμετάλλευση.
Όταν βρισκόμαστε κοντά σε αυτό το έργο, καταλαβαίνουμε ότι η εμπορία ανθρώπων δεν είναι απλώς ένα κοινωνικό ή αστυνομικό πρόβλημα. Είναι μια βαθιά ανθρώπινη τραγωδία.
Πολλές φορές, τα κορίτσια αυτά έχουν εξαπατηθεί, έχουν απειληθεί ή έχουν βρεθεί σε καταστάσεις από τις οποίες δεν μπορούσαν να ξεφύγουν. Και όμως, η κοινωνία συχνά τα κρίνει αντί να τα αγκαλιάζει. Ακούμε ακόμη εκφράσεις όπως «γιατί δεν έφυγε;» ή «μήπως το επέλεξε;».
Αυτό που πρέπει να καταλάβουμε είναι ότι κανένα θύμα δεν φέρει ευθύνη για τη βία που υπέστη. Η ευθύνη ανήκει αποκλειστικά σε εκείνους που εκμεταλλεύτηκαν την ευαλωτότητα και την εμπιστοσύνη του.
Υπάρχει επίσης κάτι ακόμη πολύ σημαντικό: η διάσωση δεν σημαίνει ότι όλα τελείωσαν. Αντίθετα, πολλές φορές εκεί αρχίζει ένας δύσκολος δρόμος. Ο δρόμος για να ξαναχτίσει μια γυναίκα την εμπιστοσύνη της, να αισθανθεί ξανά ασφαλής, να αποκτήσει αυτοπεποίθηση και να πιστέψει ότι μπορεί να έχει ένα διαφορετικό μέλλον.
Πιστεύω ότι το πρώτο πράγμα που μπορούμε να προσφέρουμε σε αυτούς τους ανθρώπους είναι να τους ακούσουμε χωρίς να τους κρίνουμε. Να τους σεβαστούμε και να τους αντιμετωπίσουμε όχι ως θύματα για όλη τους τη ζωή, αλλά ως ανθρώπους με δύναμη, δικαιώματα και δυνατότητες.
Η διάσωση είναι ένα καθοριστικό βήμα. Ποια είναι όμως η επόμενη μέρα για τις γυναίκες αυτές;
Πιστεύω ότι πρέπει να καταλάβουμε πως η διάσωση δεν είναι το τέλος μιας ιστορίας, αλλά η αρχή μιας πολύ δύσκολης διαδρομής.
Μια γυναίκα που έχει βιώσει βία, κακοποίηση ή σεξουαλική εκμετάλλευση δεν χρειάζεται μόνο ένα ασφαλές μέρος για να προστατευτεί. Χρειάζεται χρόνο, φροντίδα, ψυχολογική υποστήριξη και, πάνω απ’ όλα, ανθρώπους που θα την κάνουν να αισθανθεί ξανά ότι μπορεί να εμπιστευτεί.
Χρειάζεται να ξαναβρεί την αυτοπεποίθησή της, να αποκτήσει πρόσβαση στην εκπαίδευση, να μάθει μια τέχνη ή ένα επάγγελμα, να μπορέσει να εργαστεί και να σταθεί στα δικά της πόδια.
Αλλά ίσως το σημαντικότερο είναι να αποκτήσει ξανά το δικαίωμα της επιλογής. Να αποφασίζει η ίδια πού θέλει να ζήσει, τι θέλει να κάνει, ποιον θέλει να εμπιστευτεί και ποιο μέλλον επιθυμεί να δημιουργήσει.
Αυτό ακριβώς προσπαθεί να προσφέρει το Maiti Nepal: όχι απλώς προστασία, αλλά τις προϋποθέσεις για μια νέα αρχή. Μέσα από τα σπίτια φιλοξενίας, την εκπαίδευση, την περίθαλψη και τα προγράμματα επαγγελματικής κατάρτισης, προσπαθεί να δώσει σε αυτές τις γυναίκες τα εργαλεία για να ξαναχτίσουν τη ζωή τους.
Και κάτι που θεωρώ πολύ σημαντικό: δεν πρέπει να αποφασίζουμε εμείς για εκείνες τι σημαίνει μια καλύτερη ζωή. Πρέπει να τις βοηθήσουμε να αποκτήσουν τη δύναμη και την ελευθερία να την επιλέξουν οι ίδιες.
Γιατί η πραγματική επιτυχία δεν είναι απλώς να σώσεις μια γυναίκα από μια κατάσταση εκμετάλλευσης. Είναι να μπορέσεις να τη δεις κάποια στιγμή να στέκεται αυτόνομα, να χαμογελά, να κάνει τα δικά της όνειρα και να σχεδιάζει το μέλλον της.
Θα επιμείνω στην άποψη πολλών: το «τα ήθελε και τα έπαθε» είναι μια φράση που μεταφέρει την ευθύνη από τον δράστη στο θύμα. Πώς συναντάτε αυτή τη νοοτροπία στο έργο σας και τι στήριξη υπάρχει για τις γυναίκες που αντιμετωπίζουν την απόρριψη της οικογένειας ή της κοινότητάς τους;
Δυστυχώς, αυτή η νοοτροπία δεν υπάρχει μόνο σε μία χώρα ή σε μία κοινωνία. Η απόδοση ευθύνης στο θύμα είναι μια βαθιά ριζωμένη προκατάληψη που συναντάμε σε πολλά μέρη του κόσμου.
Στο Νεπάλ, η κατάσταση για πολλά από αυτά τα κορίτσια είναι ακόμη πιο δύσκολη, καθώς συχνά, μετά την εμπειρία της εμπορίας και της σεξουαλικής εκμετάλλευσης, δεν μπορούν να επιστρέψουν στις οικογένειές τους. Αντιμετωπίζουν το στίγμα, τη ντροπή και πολλές φορές την απόρριψη από την ίδια τους την κοινότητα.
Σκεφτείτε πόσο σκληρό είναι αυτό: ένα κορίτσι έχει ήδη υποστεί βία και εκμετάλλευση και, αντί να βρει κατανόηση και υποστήριξη, κινδυνεύει να αντιμετωπιστεί σαν να φέρει εκείνο την ευθύνη για όσα του συνέβησαν.
Ακριβώς εδώ ο ρόλος του Maiti Nepal είναι καθοριστικός. Προσφέρει σε αυτά τα κορίτσια ένα ασφαλές καταφύγιο, ένα περιβάλλον αγάπης, αποδοχής και προστασίας. Τους δίνει την αίσθηση ότι ανήκουν κάπου, ότι δεν είναι μόνες και ότι υπάρχει μια αγκαλιά που τις περιμένει, χωρίς να τις κρίνει.
Εκεί μπορούν, με τον δικό τους χρόνο και τον δικό τους τρόπο, να επουλώσουν τις πληγές τους, να ξαναβρούν την αυτοπεποίθησή τους και να αποκτήσουν τη δύναμη να ξεκινήσουν και πάλι τη ζωή τους.
Υπάρχουν γυναίκες που, έχοντας δεχθεί βοήθεια, αναλαμβάνουν στη συνέχεια ενεργό ρόλο στην προστασία άλλων;
Ναι, και αυτό είναι ένα από τα πιο συγκινητικά και ουσιαστικά στοιχεία του έργου του Maiti Nepal.
Ένα πολύ σημαντικό μέρος της δράσης του αφορά την πρόληψη. Το Maiti Nepal δεν περιμένει απλώς να διασωθούν κορίτσια που έχουν πέσει θύματα εμπορίας ανθρώπων. Προσπαθεί να παρέμβει πριν συμβεί αυτό, ενημερώνοντας και ευαισθητοποιώντας γυναίκες και κορίτσια που βρίσκονται σε ευάλωτες συνθήκες για τους κινδύνους και τις μεθόδους που χρησιμοποιούν οι διακινητές.
Ιδιαίτερα σημαντική είναι η δράση στα σύνορα Νεπάλ-Ινδίας. Εκεί, γυναίκες που έχουν επιβιώσει από την εμπορία ανθρώπων και έχουν υποστηριχθεί από το Maiti Nepal συμμετέχουν ενεργά στους ελέγχους των λεωφορείων που περνούν τα σύνορα, σε συνεργασία με την αστυνομία. Ενημερώνουν, παρατηρούν και προσπαθούν να εντοπίσουν κορίτσια που ενδέχεται να μεταφέρονται με σκοπό την εκμετάλλευση.
Σκέφτομαι πόσο δυνατή είναι αυτή η εικόνα: γυναίκες που κάποτε βρέθηκαν οι ίδιες σε μια κατάσταση από την οποία χρειάστηκε να σωθούν, σήμερα βρίσκονται εκεί για να προστατεύσουν άλλες.
Γνωρίζουν πολύ καλά τα σημάδια, τις παγίδες και τις μεθόδους των διακινητών, γιατί έχουν βιώσει από κοντά αυτή την πραγματικότητα.
Για μένα, αυτό είναι ένα εξαιρετικό παράδειγμα του πώς η προστασία και η υποστήριξη μπορούν να δημιουργήσουν έναν κύκλο αλληλεγγύης. Μια γυναίκα που ξαναβρίσκει τη δύναμή της μπορεί στη συνέχεια να γίνει πηγή δύναμης και προστασίας για άλλες.
Και ίσως αυτό να είναι ένα από τα πιο σημαντικά αποτελέσματα του έργου του Maiti Nepal: οι γυναίκες αυτές δεν παραμένουν απλώς αποδέκτριες βοήθειας. Γίνονται ενεργά μέλη της αλλαγής.
Ποιες συγκεκριμένες δράσεις του Maiti Nepal στηρίζει σήμερα το Sonja Kill Stiftung και πώς ανταποκρίνεται στις ανάγκες που προκύπτουν;
Η συνεργασία του Sonja Kill Stiftung με το Maiti Nepal είναι μακροχρόνια και πολύ συγκεκριμένη.
Μία από τις σημαντικότερες δεσμεύσεις μας είναι η κάλυψη του 100% των εξόδων λειτουργίας του Hospice του Maiti Nepal. Αυτό περιλαμβάνει το προσωπικό, την ιατρική φροντίδα, τη διατροφή, καθώς και όλα τα απαραίτητα λειτουργικά έξοδα, ώστε οι άνθρωποι που φιλοξενούνται εκεί να έχουν συνεχή φροντίδα και αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης.
Παράλληλα, το ίδρυμα στηρίζει συγκεκριμένα έργα και σημαντικές ανάγκες που προκύπτουν από την καθημερινή λειτουργία του Maiti Nepal. Η υποστήριξή μας είναι εξίσου σημαντική και σε περιόδους έκτακτης ανάγκης, όπως στις μεγάλες φυσικές καταστροφές που έχουν πλήξει το Νεπάλ.
Φέτος, μετά τις καταστροφικές πλημμύρες, αλλά και πριν από μερικά χρόνια, μετά τους σεισμούς, το Maiti Nepal μπόρεσε, με τη δική μας στήριξη, να προσφέρει βοήθεια σε ανθρώπους που είχαν πληγεί, και ιδιαίτερα σε παιδιά που έχασαν τους γονείς τους ή ολόκληρη την οικογένειά τους. Σε αυτές τις περιπτώσεις, η ανάγκη δεν είναι μόνο υλική. Είναι και η ανάγκη για προστασία, ασφάλεια, φροντίδα και την αίσθηση ότι κάποιος βρίσκεται δίπλα σου όταν έχεις χάσει τα πάντα.
Για εμάς, είναι σημαντικό να μην περιοριζόμαστε σε μεμονωμένες δωρεές ή έκτακτες παρεμβάσεις. Θέλουμε να είμαστε ένας σταθερός και αξιόπιστος συνεργάτης, στον οποίο η Ανουράντα και η ομάδα της μπορούν να βασίζονται, τόσο στην καθημερινή λειτουργία όσο και σε περιόδους κρίσης.
Πιστεύω ότι η μεγαλύτερη αξία αυτής της συνεργασίας βρίσκεται ακριβώς στη συνέχειά της: στο γεγονός ότι, έπειτα από τόσα χρόνια, εξακολουθούμε να στηρίζουμε ένα έργο που καθημερινά προσφέρει προστασία, φροντίδα και νέες προοπτικές ζωής.
Η οικογένειά σας καλύπτει τα διοικητικά έξοδα του ιδρύματος, ώστε οι δωρεές να κατευθύνονται στα προγράμματα. Ποιοι μηχανισμοί ελέγχου και λογοδοσίας υπάρχουν; Πώς μπορεί ένας δωρητής να γνωρίζει πού αξιοποιείται η συνεισφορά του;
Για εμάς, η διαφάνεια και η υπευθυνότητα απέναντι στους δωρητές μας είναι θεμελιώδεις αρχές.
Ένα στοιχείο που θεωρώ ιδιαίτερα σημαντικό είναι ότι όλα τα διοικητικά έξοδα του Sonja Kill Stiftung καλύπτονται εξ ολοκλήρου από την οικογένειά μας. Αυτό σημαίνει ότι οι δωρεές μπορούν να κατευθύνονται απευθείας στην υποστήριξη των προγραμμάτων και των ανθρώπων που έχουν ανάγκη.
Παράλληλα, υπάρχει ετήσιος οικονομικός απολογισμός, καθώς και ανεξάρτητος έλεγχος από την αρμόδια εποπτική αρχή στη Γερμανία, σύμφωνα με τις προβλεπόμενες διαδικασίες.
Η σχέση μας με το Maiti Nepal βασίζεται επίσης στην τακτική επικοινωνία και στην προσωπική επαφή. Πραγματοποιούμε συχνές επισκέψεις στο Νεπάλ, τόσο εμείς ως οικογένεια όσο και δωρητές που επιθυμούν να γνωρίσουν από κοντά το έργο και να δουν οι ίδιοι πού κατευθύνεται η συνεισφορά τους.
Θα ήθελα να αναφέρω ένα πολύ πρόσφατο παράδειγμα. Με την τελευταία δωρεά αγοράστηκαν σκούτερ για τα κορίτσια του Maiti Nepal, ώστε να μπορούν να πραγματοποιούν πιο αποτελεσματικά τους ελέγχους και τις δράσεις πρόληψης. Στους δωρητές στάλθηκαν φωτογραφίες, ώστε να δουν συγκεκριμένα πώς αξιοποιήθηκε η προσφορά τους.
Πιστεύω ότι η εμπιστοσύνη δεν χτίζεται μόνο με λόγια. Χτίζεται με συνέπεια, διαφάνεια και τη δυνατότητα να δείχνεις στον άλλον τι πραγματικά έχει επιτευχθεί με τη βοήθειά του.
Για εμάς, κάθε δωρεά αντιπροσωπεύει μια εμπιστοσύνη που έχουμε υποχρέωση να τιμούμε.
Πώς γεννήθηκε το ντοκιμαντέρ «Η Μητέρα του Νεπάλ» και τι θέλατε να μεταφέρει στο κοινό; Πώς διασφαλίστηκε ο σεβασμός στις γυναίκες που επέλεξαν να μοιραστούν την ιστορία τους;
Η ιδέα του ντοκιμαντέρ «Η Μητέρα του Νεπάλ» γεννήθηκε μέσα από τη μακρόχρονη σχέση μας με την Ανουράντα Κοϊράλα και το Maiti Nepal, αλλά και από την ανάγκη μας να κάνουμε γνωστό το έργο τους σε ένα ευρύτερο κοινό.
Θέλαμε να αφηγηθούμε την ιστορία του ιδρύματος μέσα από μια ανθρώπινη ματιά. Να γνωρίσει ο κόσμος την Ανουράντα όχι μόνο ως μια σπουδαία ακτιβίστρια, αλλά και ως τον άνθρωπο πίσω από το Maiti Nepal, να ακούσει το μήνυμά της και να καταλάβει τι σημαίνει αυτός ο καθημερινός αγώνας.
Εξίσου σημαντικό για εμάς ήταν να ακουστούν οι ίδιες οι φωνές των γυναικών. Κάποιες από τις γυναίκες και τα κορίτσια που συμμετέχουν στην ταινία επέλεξαν συνειδητά να μοιραστούν δημόσια την προσωπική τους ιστορία. Το έκαναν όχι επειδή είναι εύκολο να μιλά κανείς για τόσο οδυνηρές εμπειρίες, αλλά επειδή ήθελαν η δική τους διαδρομή να γίνει ένα μήνυμα δύναμης και ελπίδας για άλλες γυναίκες και κορίτσια που ίσως βρίσκονται σήμερα σε παρόμοια κατάσταση. Ήθελαν να τους δείξουν ότι δεν είναι μόνες και ότι υπάρχει ένας δρόμος προς μια διαφορετική ζωή.
Η ταινία γυρίστηκε στο Κατμαντού, με τη συμμετοχή της δημοσιογράφου Natalie Amiri και του σκηνοθέτη Steven Priovolos. Θα ήθελα να τονίσω πόσο προσεκτικοί και ευαίσθητοι υπήρξαν και οι δύο σε όλη τη διάρκεια των γυρισμάτων. Προσέγγισαν κάθε κοπέλα με απέραντο σεβασμό, διακριτικότητα και κατανόηση, έχοντας πάντα επίγνωση της ευαισθησίας των προσωπικών της βιωμάτων. Για εμάς, αυτό ήταν εξαιρετικά σημαντικό, γιατί θέλαμε κάθε γυναίκα να αισθάνεται ασφαλής και να έχει τον χώρο και την ελευθερία να μοιραστεί μόνο όσα η ίδια επιθυμούσε.
Είναι ένα ντοκιμαντέρ μικρού μήκους, διάρκειας 30 λεπτών, αλλά για εμάς κρύβει μια πολύ μεγάλη ιστορία.
Ελπίζουμε ότι μέσα από αυτή την ταινία θα μπορέσουμε να ευαισθητοποιήσουμε περισσότερους ανθρώπους, να ανοίξουμε μια συζήτηση για την εμπορία ανθρώπων και τη βία κατά των γυναικών και των παιδιών, αλλά κυρίως να δείξουμε ότι πίσω από κάθε ιστορία κακοποίησης υπάρχει ένας άνθρωπος που δικαιούται μια δεύτερη ευκαιρία.

Για εμάς, το ντοκιμαντέρ δεν είναι το τέλος μιας προσπάθειας. Είναι ένας ακόμη τρόπος να μεταφέρουμε το μήνυμα του Maiti Nepal πέρα από τα σύνορα του Νεπάλ και να δημιουργήσουμε νέους δεσμούς αλληλεγγύης και υποστήριξης.
Τι θα θέλατε να μείνει στο κοινό μετά την προβολή της 24ης Νοεμβρίου στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης; Πόσο κοντά μας μπορούν να έρθουν οι ιστορίες αυτών των γυναικών;
Θα ήθελα να πω κάτι πολύ απλό: να μη θεωρούμε ποτέ ότι αυτά που συμβαίνουν στο Νεπάλ ή σε οποιαδήποτε άλλη χώρα είναι κάτι μακρινό, κάτι που δεν μας αφορά.
Όταν μιλάμε για ένα κορίτσι που έχει πέσει θύμα εμπορίας ανθρώπων, για μια γυναίκα που έχει υποστεί βία ή για ένα παιδί που έχει χάσει την οικογένειά του, δεν μιλάμε για αριθμούς ή στατιστικές. Μιλάμε για ανθρώπινες ζωές. Και θα μπορούσε να είναι η κόρη μας, η αδελφή μας, η ανιψιά μας, μια φίλη μας.
Πιστεύω ότι όλοι έχουμε μια ευθύνη. Να έχουμε τα μάτια μας ανοιχτά, να ακούμε, να μιλάμε για όσα συμβαίνουν και, κυρίως, να μη γυρίζουμε την πλάτη σε ανθρώπους που χρειάζονται βοήθεια.
Δεν χρειάζεται να μπορούμε να αλλάξουμε ολόκληρο τον κόσμο. Μπορούμε όμως να στηρίξουμε ανθρώπους και οργανισμούς που κάνουν αυτή τη δουλειά καθημερινά, να προσφέρουμε τον χρόνο μας, τη φωνή μας ή τη βοήθειά μας.
Και θα ήθελα να κλείσω με μια σκέψη που συνοδεύει και τη δική μας διαδρομή με το Sonja Kill Stiftung: Μερικές φορές δεν μπορούμε να αλλάξουμε ολόκληρο τον κόσμο. Αλλά αν καταφέρουμε να αλλάξουμε τη ζωή έστω και ενός ανθρώπου, έχουμε ήδη κάνει κάτι πολύ μεγάλο.
Γιατί μερικές φορές, το να αλλάζεις μία ζωή είναι ήδη σαν να αλλάζεις τον κόσμο.


