Παρασκευή απόγευμα. Κλείνουμε τον υπολογιστή, φεύγουμε από τη δουλειά και σκεφτόμαστε: επιτέλους, Σαββατοκύριακο. Μόνο που, πριν ακόμη φτάσουμε στο σπίτι, αρχίζει η καταμέτρηση.
Να βάλουμε πλυντήρια. Να πάμε σούπερ μάρκετ. Να μαγειρέψουμε για τη Δευτέρα, την Τρίτη, αν γίνεται και την Τετάρτη. Να δούμε τους φίλους που έχουμε αφήσει τρεις εβδομάδες με την υπόσχεση «το επόμενο Σάββατο, οπωσδήποτε». Να περάσουμε από τους γονείς. Να επισκεφθούμε την θεία που περιμένει και να βρούμε χρόνο για άθληση, γιατί όλη την εβδομάδα καθόμασταν.
Αν υπάρχουν παιδιά, το πρόγραμμα αποκτά επιπλέον διαδρομές, αγώνες, πάρτι και διάβασμα. Κι αν εργαζόμαστε και το Σάββατο η περίφημη ανάπαυση μπορεί να υπάρχει μόνο σε μια φαντασίωση.
Κάπως έτσι, οι μέρες που περιμέναμε για να πάρουμε ανάσα γεμίζουν πριν καν αρχίσουν.
Όλα όσα αφήσαμε για μετά
Μέσα στην εβδομάδα, το «θα το κάνω το Σαββατοκύριακο» μοιάζει με λύση. Μεταφέρουμε εκεί τις δουλειές του σπιτιού, τις συναντήσεις, τις εκκρεμότητες και τη φροντίδα του εαυτού μας. Λες και το Σάββατο και η Κυριακή διαθέτουν περισσότερες ώρες από τις άλλες μέρες.
Λοιπόν, για να μην φανεί λυτρωτικό να περιμένουμε να πάμε γραφείο για να ξεκουραστούμε, ας ξεκινήσουμε με μια παραδοχή. Δεν χωράνε όλα σ’ ένα Σαββατοκύριακο. Η οργάνωση ξέρετε έχει όρια. Ακόμη και ένα σχεδιασμένο πρόγραμμα, γίνεται εξαντλητικό, όταν δεν αφήνει χρόνο ανάμεσα στις δραστηριότητες.
Ακόμη και η χαρά θέλει χώρο
Θέλουμε να δούμε τους φίλους μας. Όταν, όμως, έχουμε στριμώξει τον καφέ ανάμεσα στα ψώνια και σε μια οικογενειακή επίσκεψη, κοιτάζουμε την ώρα πριν τελειώσει η πρώτη κουβέντα. Είμαστε εκεί, αλλά σκεφτόμαστε ήδη πού πρέπει να πάμε μετά.
Το ίδιο μπορεί να συμβεί και με το γυμναστήριο. Η προπόνηση είναι κάτι που πρέπει να μας ευχαριστεί, αλλά αν προστεθεί στην λίστα με όλα όσα «πρέπει» επειδή είναι Σαββατοκύριακο να γίνουν, έρχεται η Κυριακή και είμαστε εξαντλημένοι στην ιδέα ότι θα πρέπει να περιμένουμε μια εβδομάδα, μέχρι το επόμενο Σαββατοκύριακο για να περάσουμε όπως θέλουμε.
Ποιος κρατάει ολόκληρη τη λίστα
Σε ένα σπίτι, οι δουλειές συχνά αρχίζουν πολύ πριν από την εκτέλεσή τους. Κάποιος πρέπει να θυμηθεί τι λείπει από το ψυγείο, να αποφασίσει τι θα μαγειρευτεί και να υπολογίσει πότε θα στεγνώσουν τα ρούχα. Αν όλα αυτά τα κρατά ένας άνθρωπος στο μυαλό του, πιέζεται ανυπόφορα, αλλά επιλέγει, να το διαχειριστεί.
Φυσικά όλοι δεν έχουν οικογένεια και υπάρχουν και αρκετοί που ζουν μόνοι τους. Και στις περιπτώσεις αυτές, όμως υπάρχουν άνθρωποι που δεν τολμούν να ξεχάσουν την ρουτίνα τους, δίνοντας χώρο σε κάτι διαφορετικό.
Μια Κυριακή χωρίς απολογισμό
Ίσως αυτό το Σαββατοκύριακο να διαλέξουμε τι είναι πράγματι απαραίτητο και ποια συνάντηση θέλουμε περισσότερο. Να αφήσουμε μια δουλειά για αργότερα, εφόσον γίνεται. Να πούμε εγκαίρως «θα ήθελα να σας δω, αλλά αυτή την Κυριακή χρειάζομαι να μείνω σπίτι», χωρίς να κατασκευάσουμε κάποια δικαιολογία.
Και να κρατήσουμε λίγο χρόνο χωρίς απόφαση για το πώς θα τον χρησιμοποιήσουμε. Μπορεί να διαβάσουμε, να περπατήσουμε ή απλώς να καθίσουμε. Δεν χρειάζεται να προκύψει κάτι αξιοσημείωτο για να έχει αξία αυτή η ώρα.
Την Κυριακή το βράδυ θα υπάρχουν πιθανότατα ακόμη άπλυτα, ένα τηλεφώνημα που δεν έγινε και κάτι που ξεχάσαμε να αγοράσουμε. Ας μη γίνουν όλα αυτά ο μοναδικός τρόπος με τον οποίο θα κρίνουμε τις δύο μέρες που πέρασαν.
Αξίζει να θυμόμαστε και τον καφέ που ήπιαμε χωρίς βιασύνη. Την κουβέντα που δεν διακόψαμε κοιτάζοντας το ρολόι. Ή εκείνο το μισάωρο στον καναπέ, που για μία φορά δεν σηκωθήκαμε να κάνουμε κάτι άλλο.
